آتش نشان پر کار پرسپولیس!

حالا دیگر تبدیل به یک روال همیشگی شده است؛ اینکه یک گوشه ورزشگاه درگیری راه بیفتد، کریم باقری در نقش میانجی به دل میدان بزند، آتش فروکش کند و بعد رسانه ها و شبکه های اجتماعی پر از تعریف و تمجید از مربی پرسپولیس شود. کم کم تمامی اهالی فوتبال ایران کل سناریو را از حفظ شده اند. این داستان آخرین بار در جریان دربی 95 تهران رخ داد؛ جایی که بعد از تکل خشن محمد نادری روی پای بازیکن پرسپولیس، نفرات اصلی و نیمکت نشینان دو تیم به قصد مجادله به هم نزدیک شدند.

باز هم کریم باقری با سرعت نور خودش را به غائله رساند و کمی هم با چاشنی خشونت همه را از هم جدا کرد. این اتفاق هفته گذشته در اصفهان هم رخ داد. وقتی تنش بین بازیکنان پرسپولیس و سپاهان اوج گرفت، این باقری بود که وارد گود شد و آنها را از هم دور نگه داشت. ویدئوهایی که از تونل ورزشگاه منتشر شده، به وضوح شامل فریادهای باقری است و او را درحال راندن بازیکنان خودی به داخل رختکن نشان می دهد. در همین مسابقات فصل جاری بار دیگر کریم باقری به قصد آرام کردن محمدحسین کنعانی زادگان وارد زمین شد و ضمن برخورد فیزیکی، بازیکن پرسپولیس را آرام کرد. باقری در دربی رفت فصل گذشته هم در نقش میانجی بین نفرات درگیر ظاهر شده بود. او حتی در دوره بازی هم همین خصوصیت را داشت و هنوز برخوردش با شیت رضایی و علیرضا حقیقی را فراموش نکرده ایم. باقری سال هاست دستیار سرمربیان پرسپولیس به شمار می رود؛ از علی دایی تا برانکو، کالدرون و حالا هم یحیی گل محمدی. با این همه به نظر می رسد کسی خیلی از باقری انتظار نقش آفرینی فنی ندارد. تیم دستیاران و مشاوران فنی همه سرمربیان قبلی مشخص بوده، اما کریم نقش چندانی در این مسائل نداشته است. همین حالا هم به نظر می رسد در بخش تئوری، حمید مطهری درحال کمک به یجیی است، اما باقری صرفا در بزنگاه های انضباطی دیده می شود. صد البته نقش او در این زمینه بسیار مفید بوده و همیشه هم به درستی مورد ستایش قرار گرفته است، اما بهتر می شد اگر در اثر سال ها حضور کنار سرمربیان مختلف پرسپولیس، کریم باقری کمی هم وجاهت فنی پیدا می کرد. به نظر می رسد او برنامه خاصی در این زمینه ندارد، هرگز دنبال مربیگری به شکل مستقل نیست و صرفا از اینکه نقش یک «وزنه» را در پرسپولیس ایفا کند رضایت دارد. خب این هم بد نیست، اما با چنین شرح وظایفی شاید سمت سرپرستی برای کریم می توانست متناسب تر از دستیار سرمربی باشد.

این وسط یک خرده نگرانی هم در مورد کلیشه ای شدن نقش باقری وجود دارد. اینکه کریم هر بار وسط دعوا باشد، کم کم شکوه و ابهت او را زیرسوال می برد. یادمان باشد کاریزما و اقتدار عرفی، کیسه ای نیست که بتوان بی حساب از آن خرج کرد. اگر چنین مداخله هایی هر یکی، دوسال یک بار اتفاق بیفتد، احترام کریم حفظ می شود، اما اینکه او هر هفته وسط جنگ باشد، برای خودش هم خوب نیست. به علاوه یک درصد باید احتمال داد که یک بار در فضای پر از خشم و هیجان مناقشه، یک بازیکن جوان اسیر احساسات شود و رودرروی خود کریم بایستد. در این صورت آبی ریخته خواهد شد که دیگر جمع کردنی نیست. امیدواریم باقری مراقب برند خودش باشد و اندازه را نگه دارد.