آخرین پنجشنبه سال و یادی از درگذشتگان فوتبال

هادی گل بی سر و صدا اومد و بی سر و صدا هم رفت.

بازیکنی نبود که بخواد دنبال حاشیه باشه. روزهای سخت زیادی رو به چشم دید و خم به ابرو نیاورد و فقط با رفتنش یاد همه انداخت که چه یار بی مانندی برای پرسپولیس بود. حرفهای دلش را هیچوقت نگفت و بی صدا رفت.

از مهرداد اولادی کمتر نوشتند و گفتند!

دلیلش را نمی دانم. اما رفتن مهرداد در اوج جوانی باز هم زبان خیلی ها را باز نکرد. در موردش ترجیح دادند سکوت کنند. مهرداد در اوج تنهایی رفت. او حتی دقیقه ۳۳ را هم برای خودش ندید که شاید کسی در آن دقیقه یادش کنند. فریاد از غم مهرداد...

دلتنگ همه بزرگان هستیم.  همایون خان بهزادی که هرگز لب به شکایت باز نکرد. کاظم سیدعلیخانی که مظلوم رفت.  ایرج سلیمانی که حاضر نشد به گوشه نشینی اش پایان بدهد! محراب شاهرخی که فرصت نشد بشنویم چه چیزی در درونش قلبش را آنقدر فشرد تا از حرکت باز ایستد!

یاد مجید سبزی و لبخندهایش بخیر. فریبرز مرادی که مثل برق رفت! منصور امیر آصفی که در آخرین گفتگوی دو نفره نمی خواست خاطراتش را ورق بزند! ابراهیم آشتیانی که همیشه حرف از پرسپولیس می شد با انرژی حرف می زد. یاد مرتضی احمدی بخیر. آخرین مکالمه چقدر برایم دردناک بود! باز هم اسم هست؛ ناظم گنجاپور، پرویز دهداری، محمدرضا خلعتبری، عزیز اصلی و ...

و استقلالی هایی همچون ناصر حجازی، منصور پورحیدری، غلامحسین مظلومی، رضا احدی، جانملکی و ...
 

و خیلی های دیگر.

و همکاران از دست رفته ای چون ناصر احمدپور، عباس عبدالملکی، مهدی نفر، پویان امیری، علی مودت و ...

برای شادی روح همگی در این پنجشنبه آخر سال دعا می کنیم و آرامش روحشان را طلب خواهیم کرد.

خدا همه رفتگان را بیامرزد...