آزادی خوش آب و رنگ؛ می توانیم اما نمی خواهیم!

شنبه روز مهمی برای فوتبال ماست. بعد از سال ها یک تیم از ایران به فینال لیگ قهرمانان آسیا راه یافته است. هیجان بالاست و هواداران پرسپولیس خودشان را برای یک بازگشت رویایی آماده کرده اند. این روز اما از جهت دیگری جذاب است و شاید یک شگفتی واقعی برای فوتبال دوستان را رقم بزند، روز رونمایی از ورزشگاه آزادی.

نمی توان گفت ورزشگاه جدید آزادی، اما می گویند آنقدری نونوار شده و تغییرکرده که چشم ها را خیره کند. داستان عجیبی است، در کمتر از دو هفته و این همه تغییرات؟ احتمالا با دیدن تغییرات سریع انجام شده یاد همه این سال ها و مدیران فوتبالی و ورزشی مان می افتیم. کسانی که دائم دم از پروژه ها و ضرورت اعتبارات جدید می زدند اما عملا در عرصه سخت افزاری فوتبال کاری نکردند. یادمان می افتد که نوسازی ورزشگاه مان، نه پروسه ای چندهفته ای که همیشه چندساله بوده است، فرساینده و پردردسر. تا جایی که آنقدر دیر می شد که خود ورزشگاه دیگر جواب نمی داد. فکرمان می رود پیش انبوه ورزشگاه هایمان که فاقد استانداردهای لازم هستند، اما کسی اراده ای برای نوسازی شان ندارد. مساله فقط توان مالی نیست، خیلی بیشتر از آنچه برای نوسازی ورزشگاه ها لازم است صرف هزینه های بسیار کم اهمیت تر می شود. مساله تشخیص اولویت ها و داشتن اراده برای کار است.

بازسازی آزادی با فشار AFC
این داستان ورزشگاه آزادی وجه دیگری از مدیریت فوتبال ما را نشان می دهد. ما تنها زمانی تن به تغییرات می دهیم که قوه قهریه، نیرویی اجبارآمیز را بالای سر خود حس کنیم. چندسال پیش و با فشار AFC لیگ مان را حرفه ای کردیم، برای حق پخش تلویزیونی اصرار کردند قدم هایی هم در این زمینه برداشته شد. این همه سال همه می دانستند که ورزشگاه آزادی نیازمند بازسازی است، نه کامل که حداقلی تا برخی معایب واضحش برطرف شوند. همه می دانستند و اما کسی اقدام نکرد. یادمان هست که همین اواخر صندلی گذاری بخش کوچکی از ورزشگاه چندماه زمان برد. کمیک بود. آخر هم معلوم نشد چرا این همه طول کشید. فقط می دانیم که چهره زشتی به ورزشگاه داده بود. اما وقتی نهادهای بالادستی و بین المللی فشار بیاورند تازه یادمان می افتد که باید سریع کار کرد، این وقت هاست که درمی یابیم اگر بخواهیم و اراده ای باشد خیلی هم کارها را بد انجام نمی دهیم. حالا استادیوم آزادی با اجبار مسئولان و در عرض دو هفته نونوار شده است؛ یک توفیق اجباری تمام عیار.

با دیدن این اتفاقات احتمالا وقتی AFC به فوتبال ایران فشار می آورد قند توی دل مان آب می شود. می دانیم که این بار مسئولان فوتبال مان ناچارند کاری کنند؛ سریع و فوری. دیگر خبری از بهانه هایی مثل اشتباهات پیمانکار و تعویض آن نیست. وقتی منطق مدیریت در فوتبال ما این است، وقتی خود کار چندانی نمی کنند باید فشار آورد. همه ما فوتبال دوستان می دانیم که انجام این کارها خیلی عجیب و غریب نیست، اما این را هم می دانیم که مدیران فوتبال مان اراده چندانی برای بهبود وضعیت ندارند. پس تا باشد از این فشارها به فدراسیون فوتبال و مدیران ورزش.

می توانیم اما نمی سازیم!
بحث فقط اهمال کاری های گذشته در نوسازی ورزشگاه آزادی نیست. سال هاست که در شهرهای مختلف با ورزشگاه های قدیمی و بی کیفیت مواجیهم و تقریبا برای مان مسجل شده بود که ما نمی توانیم مانند دیگر کشورهای صاحب فوتبال ورزشگاه های مدرن داشته باشیم اما حداقل حالا که کیفیت بالای ورزشگاه هایی مثل امام رضا در مشهد و فولاد آرنا در اهواز را می بینیم متوجه می شویم که مشکل از نتوانستن نیست، از نخواستن است و کسی هم نمی داند دلیلش چیست!