از خون متین حلالیت بطلبید

اگر یک سر سوزن شجاعت وجود داشته باشد، امروز وقت عذرخواهی خیلی هاست؛ آنها که همه زندگی شان را از خوان فراخ فوتبال دارند، اما چهار ماه تمام به در و دیوار کوبیدند تا مسابقات لیگ نوزدهم ادامه نیابد.

امروز که لیگ برتر به سلامتی تمام شده، وقت مرور آن بهانه جویی های شگفت انگیز است؛ روزهایی که جماعت عافیت طلب، ازسرگیری مسابقات فوتبال را در حکم «بمب بیولوژیک» می دانستند و طوری وانمود می کردند که انگار با سوت شروع اولین بازی، ناگهان نسل بشر منقرض خواهد شد! هر ساعت یک مصاحبه جدید انتشار می یافت و هر روز یک کلیدواژه ترسناک به ادبیات شان اضافه می شد. جالب اینجاست که خود اینها نمک پروردگان سفره فوتبال بودند، اما از هیچ کوششی برای جمع کردن آن دریغ نکردند. چرا؟ فقط به این دلیل که از ناکامی احتمالی در شروع دوباره لیگ بیمناک بودند.

ای وای بر شما. پنجشنبه شب در اهواز باشکوه ترین جشن کسب مقام سومی در تاریخ لیگ برتر برگزار شد؛ بازیکنان فولاد جواد نکونام را به آسمان پرتاب می کردند و البته تنها چیزی که به چشم نمی خورد، رعایت موازین بهداشتی بود. این هلهله و پایکوبی نوش جان تان؛ جنگیدید و مزدش را گرفتید، اما فراموش نمی کنیم که جناب آذری، مدیرعامل کثیرالمصاحبه فولاد صد بار به رسانه ها گفت: «به شدت مخالف آغاز دوباره لیگ هستیم.» حکایت تبریز هم همین است؛ جایی که محمدرضا زنوزی آخرین بازی فصل ماشین سازان را از نزدیک تماشا کرد و در پایان مسابقه به حلقه جشن آنها بابت بقا در لیگ برتر پیوست. او در این دقایق شیرین از یاد برده بود که همین دو ماه پیش رکورددار مصاحبه علیه آغاز لیگ بود و حتی قصد داشت به فیفا نامه بنویسد. تازه اینکه چیزی نیست؛ اگر تراکتور قهرمان جام حذفی شود، ورژن به مراتب بی پرواتری از جناب مالک خواهید دید.

کاش جسارتش را داشتید و بابت آن همه مغلطه، آن همه میدان گریزی بیزارکننده عذر می خواستید. مردم روزگار سختی را پشت سر می گذارند و در این دو ماه، با بازگشت مسابقات فوتبال دل شان کمی خوش تر شد. همین چهارشنبه یک داربی فوق العاده داریم که هیچ احدی در دنیا نمی تواند آخرش را حدس بزند. چطور دل تان می آمد این همه را از مردم بگیرید؟ فراموش نمی کنیم که خیلی های تان فرصت طلبانه حتی به خون یک جوان فوتبالیست درگذشته هم چنگ انداختید تا شاید لیگ را تعطیل کنید و پول بی زحمت به جیب بزنید، اما امروز با گردن برافراشته پیروزی های تان را جشن می گیرید. شما شاد باشید، اما شغل ما فراموش نکردن است.