از ویلیام مک لوری تا بشار رسن

تیرماه سال 1356 ورزشگاه امجدیه در اواسط نیمه دوم بازی پرسپولیس شاهد ولوله ای عجیب بود که ربطی هم به اتفاقات درون زمین نداشت!

ویلیام مک لوری مهاجم خارجی پرسپولیس از روی نیمکت بلند شد تا پس از کمی گرم کردن به عنوان اولین بازیکن خارجی فوتبال ایران چند دقیقه ای بازی کند.
پس از مک لوری صدها بازیکن خارجی خوب و بد به فوتبال ما آمدند و رفتند و در این باره تقریبا همه متفق القول هستند که ما بابت هزینه ای که پرداختیم ثمره چندانی نداشتیم.

از آن روز که مک لوری آمد تا امروز که بشار رسن رفت مثنوی هفتاد من کاغذ است. از آنچه گذشت در می گذریم و اشاره ای مختصر به حضور این عراقی محجوب و محبوب می کنیم.

درست در روزهایی که پرسپولیس در اوج بود خبر پیوستن بشار رسن به این تیم تعجب آور بود. اغلب اهالی فوتبال فکر می کردند این حضور هم باید دلایلی خاص و غیر فوتبالی داشته باشد.
بشار رسن جثه ای شکننده داشت و در روزهای اول حضورش فرصت چندانی برای بازی نداشت. او هر وقت هم به بازی آمد اگر چه چشمه هایی از خود نشان داد اما این کیفیت به گونه ای نبود که چنگی به دل بزند.
بشار اگرچه رشدی قابل توجه در فوتبال ما داشت اما تا آخرین روزهای حضورش در پرسپولیس بازیکنی تراز اول جهانی و حتی آسیایی نبود.
اما آنچه بشار رسن را در تاریخ فوتبال ما متمایز می کند فرهنگ بالا، شخصیت دوست داشتنی و تعهد مثال زدنی اش بود.

بشار هر وقت درون زمین بود بهترین کیفیت خود را ارایه داد. بیرون از زمین یک « جنتلمن» واقعی بود و سراسر حضورش در پرسپولیس با خاطرات خوش همراه شد.
واقعا برای چنین بازیکنانی باید کلاه از سر برداشت و به افتخارشان کف مرتب هم زد.
ای کاش ای کاش نه صدها که هزاران بازیکن خارجی این چنینی به فوتبال ما بیایند.
صد البته این آمدن خوب، این حضور دوست داشتنی و این رفتن زیبا بیش از هر کس مرهون خود بشار است و کسی نمی تواند این افتخار را به نام خود سند بزند. باید به او گفت:

شكراً لك بشار رسن ، فتى كرة القدم العراقية الجيد ، على تواجدك معنا لفترة من الوقت ولديك أفضل أداء فني ومعنوي.  أينما كنت ، سترافقك صلواتنا الطيبة.

نویسنده: بهمن اسدی