اشتباه عجیب در قراردادها؛ بند فسخ ندارند، اما بند جدایی می گذارند!

ساعاتی بعد از برتری 2 بر صفر پرسپولیس مقابل السد قطر، اتفاق جالبی رخ داد که به یک حاشیه بزرگ تبدیل شد.

مهدی ترابی، بعد از بازی با السد صحبت از جدایی احتمالی کرد و گفت اگر پیشنهاد خوبی برسد پرسپولیس را ترک می کند.

این موضوع در فضای مجازی سروصدای زیادی به راه انداخت. البته ترابی مجبور شد در این مورد، مصاحبه دیگری انجام داده و توضیحات بیشتری بدهد. او در توضیحات خود گفت: «قراردادم دو سال و نیم است و بندی هم در قرارداد دارم، اما این بند برای آن است که پیشنهاد خوب خارجی داشته باشم، وگرنه در تیم های معمولی بازی نمی کنم چراکه پرسپولیس از همه این تیم ها بزرگ تر است. امیدوارم که بتوانم سال ها در پرسپولیس بمانم و بدون دغدغه کارم را انجام دهم و امیدوارم که مسئولان باشگاه هم شرایطی فراهم کنند که بدون دغدغه این اتفاق رخ بدهد.»

این یعنی مدیران باشگاه پرسپولیس در قرارداد ترابی، بندی جای داده اند که در آن، مهاجم جوان سرخپوشان با اولین پیشنهاد خوب، می تواند پرسپولیس را رها کرده و به دنبال سرنوشتش برود. البته این موضوع در دنیای حرفه ای وجود ندارد. باشگاه های مهم جهان که در واقع باید در نقش الگو برای باشگاه های ایرانی تلقی شوند، بند فسخ را در قرارداد بازیکنان اضافه می کنند به این معنا که در صورت وجود پیشنهاد برای بازیکنان، باشگاه ثانویه باید مبلغی که معمولاً چند برابر قرارداد اصلی است، به عنوان حق فسخ قرارداد به باشگاه اولیه بپردازد و بازیکن را در اختیار بگیرد.

در پرسپولیس و البته فوتبال ایران، موضوع به شکل دیگری مطرح شده است؛ اینجا می گویند بندی در قرارداد بازیکنان می گذاریم که اگر پیشنهاد خوب و خارجی داشتند، از تیم ما جدا شوند!

تفاوت این دو آپشن در قرارداد بازیکنان حرفه ای و بازیکنان ایرانی، از زمین تا آسمان است. ترابی در پرسپولیس به تازگی جا افتاده و بازی های خوبی انجام می دهد، اما در قراردادش، بند جدایی دارد و می تواند به خواسته خود، از پرسپولیس برود، در حالی که اگر چنین استعدادی از کودکی با یک باشگاه معتبر خارجی قرارداد می بست، برایش حق فسخ تعیین می کردند تا باشگاه های خواهانش چند برابر پول قرارداد اصلی را برای جذب چنین فوتبالیستی، پرداخت کنند.