اعتمادبه نفس غیراستاندارد

محمد نادری قطعا یکی از سورپرایزهای لیگ هجدهم بود. مدافع پیشین نساجی و تراکتورسازی، بعد از یک نیم فصل نیمکت نشینی در کورتریک بلژیک به طور قرضی به پرسپولیس پیوست. این انتقال ابتدا منتقدان زیادی داشت، اما شرایط طوری شد که نادری بلافاصله بعد از حضور در پرسپولیس به ترکیب اصلی رسید و شروع به درخشش کرد. نمایش های او در این مدت قابل قبول بوده؛ تا حدی که سرخ ها به صرافت دریافت رضایتنامه و قطعی کردن این انتقال افتاده اند، اما در عین حال بازی نادری خالی از ایراد هم نیست. او حداقل 2 مشکل اساسی دارد که با توجه به سن اندکش می توان امیدوار بود رفته رفته رفع شود.

خوب است، اما نه در این حد
این خیلی خوب است که فوتبالیست های جوان با وجود بازی در تیم های بزرگ و پرهوادار، اعتمادبه نفس کافی داشته باشند و دست و پای شان در زمین نلرزد، اما این حجم از اعتمادبه نفسی که نادری دارد هم به کسی توصیه نمی شود! نادری در بازی با تراکتورسازی توپ سهل انگارانه ای لو داد که منجر به گل تساوی تیم تبریزی شد. بعد از این گل، انتقادها از مدافع پرسپولیس بالا گرفته، اما او خوش شانس بود که زودتر از این حرف ها سیبل شبکه های اجتماعی نشد. نادری در 10دقیقه اول بازی با سپاهان هم به همین راحتی توپی را لو داد که باعث شد محسن ربیع خواه ناچار به انجام خطا روی بازیکن حریف شود. سپاهان در کاشته ها تیم خطرناکی است و در آن صحنه هم احتمالا خیلی از هواداران به طور اتوماتیک وار و از سر عادت(!) به ربیع خواه بد و بیراه گفته اند، اما مقصر اصلی نادری بود. او در داربی تهران هم با وجود نمایش خوبش حداقل 3 توپ بسیار ساده را در منطقه چپ خط دفاعی لو داد که یکی از دیگری خطرناک تر بودند، اما این ذات فوتبال است که وقتی برنده می شوید، ایرادها به چشم نمی آید. سرانجام خونسردی بیش از حد نادری و اصرار او به حفظ توپ در این منطقه از زمین، برابر تراکتورسازی کار دستش داد و باعث شد این بازیکن بعد از چند ماه تحسین، طعم انتقادها را هم بچشد. البته که کسی از نادری و دیگر مدافعان جوان انتظار ندارد فقط زیر توپ بزنند و رفع تکلیف کنند، اما در عین حال کسانی که در خط دفاعی بازی می کنند باید متوجه حساسیت مسئولیت شان باشند و بدانند لو رفتن توپ در یک سوم خودی، بسیار خطرناک است.

سانتر، سانتر، سانتر
آیا کسی آخرین سانترکننده خوب فوتبال ایران را به یاد می آورد؟ یعنی هنوز برای یادآوری یک ارسال کننده موفق و خطرناک باید تا مهدی مهدوی کیا و خسرو حیدری به عقب برگردیم؟ در طول سال های اخیر شاید فقط این رامین رضاییان بوده که تا حدی توانسته شایستگی هایش را در این زمینه نشان بدهد. غیراز او بقیه مدافعان و هافبک های کناری ایران ارسال های چندان خطرناکی ندارند که محمد نادری هم یکی از آنهاست. نادری خیلی خوب تو می زند و نفوذهای مؤثری دارد، اما معمولا سانترهایش را با ارتفاع کم انجام می دهد. از این نظر نادری شباهت زیادی به صادق محرمی، دفاع راست فصل گذشته سرخ ها دارد. او اگر می خواهد در پست خودش پیشرفت کند، حتما باید برای بهتر شدن ارسال هایش تمرینات اضافی انجام بدهد. هیچ راهی جز این وجود ندارد.