امیدوار باشیم، فراموشکار نباشیم

پشت امیدواری این روزهای فوتبال ایران یک فراموشکاری بزرگ نهفته است. یادآوری ها البته برای پایان امیدها نیست.

فوتبال ایران فراموشکار است. در همین ماه های اخیر، بازی تدارکاتی با حریفی که بازیکنانش با دمپایی در محوطه ورزشگاه آزادی قدم می زدند و بازی های تدارکاتی که لغو شد، همه از خاطره ها محو شده و تونلی که وحید امیری میان پاهای پیکه گشود نقل محافل است. امیدهایی این روزها زنده شده اند که ناباورانه به نظر می رسند، امید صعود از گروهی دشوار اما انگار نمی دانیم چرا امیدواریم یا چرا باید ناامید باشیم.

کارلوس کی روش اما فراموشکار نیست. در آخرین مصاحبه اش وقتی از تمدید قرارداد با فدراسیون فوتبال حرف زده، یک شرط را پیش از همه مطرح کرده: «اگر برنامه هایم را به هم نزنند ادامه می دهم. متاسفانه من فراموشکار نیستم.»

فوتبال ایران ولخرج و بی برنامه است، یکی از گران ترین مربیان جام جهانی را روی نیمکت خود می نشاند اما برای پروژه ای بزرگ با او برنامه ریزی نمی کند. البته آنچه امروز در روسیه می گذرد امیدوارکننده و لذتبخش است. تیم ملی ایران امید صعود دارد و این بلندپروازی را دور از دسترس نمی داند اما از یاد نبریم که با چه تدارک ناامیدکننده ای به روسیه رفتیم. از آن تدارکات این تیم ملی و این امیدها پدید آمده.

ما مثل جانی اینفانتینو، رییس فیفا بی خبر نیستیم که بپرسیم چرا تیم ملی مقابل اسپانیا دفاع می کرد. اینفانتینو رو به مهدوی کیا گفته بازیکنان خوبی دارید اما چرا دفاعی بازی می کنید. این همان پرسشی است که کی روش قبل از طرح سوال اینفانتینو پاسخ داده. گفته من دیوانه نیستم. کی روش یقه فیفا را در زمینه دخالت سیاست و نقش تحریم در فوتبال هم گرفته. چه بسا دلبری حرفه ای کرده برای مسوولان سیاسی در ایران اما مساله مهم تر این است که اینفانتینو به ایران آمد و انگار هرگز سر درنیاورد که باشگاه های ایرانی در لیگ حرفه ای دولتی هستند و همه ورشکسته. تشکیلات فیفا در آسیا هم جز مماشات با باشگاه های متخلف و بدهکار در ایران کاری نکرده. اینفانتینو به جای ایده هجومی برای کی روش، راهی پیدا کند برای فوتبالی که یک عمر مستندات دروغین ارائه می کرد برای کسب سهمیه در لیگ قهرمانان آسیا. پس کدام لیگ و کدام کیفیت؟

از کی روش در مصاحبه دیروزش جمله ای طلایی شنیدیم: «۸ سال در ایران چیزی تغییر نکرده.» کی روش خسته است از ۸ سال بدون تغییر روند، ۸ سال بدون تغییر عادات غلط در اداره فوتبال ایران. او به سختی تیمش را ساخته، با کج سلیقگی های عمیق در فدراسیون فوتبال جنگیده و هیاهوی صعود را نیز خودش به پا کرده. از این هیاهو هم نترسیده اما حق دارد میان این هیاهو یادمان بیاورد که ۸ سال را بدون اصلاح در امور فوتبال ایران پشت سر گذاشته است. ما هم مثل کی روش دل بسته ایم به صعود، دلخوشیم به این تیم اما شرم آور است اگر در این هیاهو فراموش کنیم چه باشگاه های بی برنامه و بدهکار و ورشکسته ای داریم و چه تدارکات مضحکی برای تیم ملی را پشت سر گذاشتیم. اینها اما از امیدها نمی کاهد. کی روش بارها گفته: «اینها برای ما الهام بخش است.»