امیری، بازیکن مورد علاقه کی روش

حضور موثر و دائمی در محوطه جریمه حریف و رفت و آمدهای سریع از کانال چپ وحید را بدل به موثرترین بازیکن ایران در چرخه تهاجمی مقابل ونزوئلا کرد.

 وحید امیری شاید بهترین ستاره ما در بازی برابر ونزوئلا بود. تیمی با مولفه های سنتی فوتبال آمریکای جنوبی که به فوتبال سرعتی و خلاقانه با انگاره های تاکتیکی و فوتبال هندسی روی زمین است که برای ما یک محک نسبتا خوب به شمار می رفت. از همین رو کارلوس کی روش ترجیح داد تقریبا ترکیب اصلی را در این بازی به میدان بفرستد که وحید امیری در پست هافبک چپ یا وینگر چپ در ترکیب اصلی قرار گرفت. امیری با همان فوتبال ساده توام با سرعت بالا و ریزه کاری تکنیکی یکی از ارکان اصلی فاز تهاجمی تیم ایران بود که تقریبا اغلب حملات ایران با حرکات او پایه ریزی شد. حضور موثر و دائمی در محوطه جریمه حریف و رفت و آمدهای سریع از کانال چپ وحید را بدل به موثرترین بازیکن ایران در چرخه تهاجمی کرد؛ ستاره ای که فوتبال ساده اما موثر را به بازی نمایشی هرز ترجیح داده و حرکات تند و تیز و ویرانگرش در کانال های کناری برای هر خط دفاعی یک کابوس به شمار می رود.

امیری در نهایت بازی فوق العاده خود را با پاس گل تر و تمیزش کامل کرد؛ پاس گلی که نتیجه یک بازیخوانی عالی و شروع بی نظیرش بود. آنچه دوباره ثابت کرد چرا کارلوس کی روش در ترافیک هیجان انگیز ستاره های خط هافبک تا این اندازه به وحید و فوتبال ساده و موثرش اعتقاد و اعتماد دارد.

ستاره ای که از همان روزهای گمنامی در نفت تهران چشمان تیزبین کی روش را گرفت و در اوج گمنامی بدل به بازیکن اصلی تیم ملی شد تا کی روش یکی از آس هایش را رو کند و ستاره ای تازه را به فوتبال ایران بشناساند.

از آن روزها وحید امیری در یک خط مستقیم حرکت کرده؛ خط مستقیم پیشرفت. خطی که او با همان فرارهای هیجان انگیزش در آن طی طریق می کند و جلو می رود. مسیری که ایستگاه روسیه به نظر یکی از نقاط عطف آن خواهد بود.