امیر بی گزند / آقایان، مهندسی نتایج و سیاوش یزدانی!

سپاهان باخت، هم در مستطیل سبز و هم به خیالپردازی مربی، بازیکنان و مدیرانش که به جای قبولِ مسوولیت شکست ها و رفع اشکالات به دنبال یک جریان ناپیدا برای ضربه زدن به تیمشان بودند. سپاهانی ها بارها در طول فصل با «شانتاژ» و جنگ های روانی در اخبار و رسانه ها سعی داشتند به دنبال احقاق حقی باشند که اتفاقا از آنها دریغ نشده بود.

سپاهان فصل پر تنشی را به اتمام رساند. هواداران این تیم یاور زردپوشان نبودند که هیچ، بلکه از پشت به آرامش این تیم بارها خنجر زدند. تصاویر به جا مانده از مسابقاتی که سپاهان میزبان و میهمان بوده نشان دهنده هیجان منفی و کنترل نشده طرفداران این تیم است که با ضرب و شتم و آسیب به ورزشگاه ها هیجانشان را خالی می کنند.

شاید امیر قلعه نویی بیش از بازیکنانش تحت تاثیر جو حاکم قرار گرفته بود. قلعه نویی در توهم وجود گروهی به نام «آقایان» در روزهای شکست اسیر مانده اما روزی که می برد خبری از «آقایان» نیست. این آقایان در تمام تیم های که او روی نیمکتشان نشسته حتی تیم ملی هم دست بردار ژنرال نبودند! او از قهرمانی «مهندسی» شده می گوید اما آیا نقشه های تاکتیکی اشتباهش هم مهندسی شده و حاصل «دست های قدرتمند آقایان» بود؟ شاید منظور ژنرال از بازی مهندسی شده گل به خودی «سیاوش یزدانی» است که تیر خلاص را به سپاهان و هواداران خشمگینش زد.

قلعه نویی در طول بازی مجبور شد بازیکنانی را که تعویض کرده بود بار دیگر عوض کند تا شاید بتواند برنامه هایی را که در ذهن داشت، در زمین پیاده کند. اما نقشه های ژنرال تنها یک طرح خام بودند که نمی توانستند عملیاتی شده و به یک تیم آشفته و پرخاشگر کمک کنند. بازیکنان عصبی سپاهان هم «قوز بالا قوز» شدند تا دست سرمربی سپاهان کاملا در پوست گردو «گیر» کند.

قلعه نویی برابر پرسپولیس «امیر بی گزندی» بود که علیرغم چندین بار اعتراض به داور مسابقه نتوانست نه سپاهان را به فینال ببرد، نه به نیمکت استقلال نزدیک شود. این مسابقه نشان داد که ما «عصبی ترین» مردم دنیا هستیم.