ارتش سرخ دات کام

اخبار

انصاری فرد و سلاح ناکافی «نیک بودن» ...

نویسنده : ارتش سرخ

-

نظرات : 0 اظهار نظر

-

7 سال پیش

انصاری فرد و سلاح ناکافی «نیک بودن»

ارتش سرخ دات کام :

ارتباط محمدحسن انصاری فرد با پرسپولیس یک رابطه ویژه است اما ماجرا به گونه ای نیست که بگوییم گزینش او برای مدیرعاملی پرسپولیس در حال حاضر یک انتخاب اصلح بوده است.

او در زمان بازیگری اش به گونه ای ظاهر شد که به جمع بهترین مدافعان چپ تاریخ حیات پرسپولیس شامل مجتبی محرمی، رضا وطنخواه و جواد منافی پیوست و تک گل فوق العاده ای را به المحرق بحرین زد که باعث قهرمانی سال 1991 سرخ ها در مسابقات اینک ملغی شده جام برندگان جام آسیا شد.

 

مناسبات سیاسی

با این حال ارتقای او به سمت مدیرعاملی پرسپولیس در اواسط دهه 1380 مولود و محصول مسائلی بود که بیشتر از مناسبات سیاسی نشأت می گرفت تا مهارت های ورزشی محمدحسن. او یک دوره توأم با کنترل و آرامش نسبی را طی سال های 1384 تا 1386 در این سمت گذراند و هم به طور محسوس و هم پنهان با علی پروین که آن موقع مدیرفنی و یک بار دیگر در کادر قرمز ها بود، در افتاد. او کوشید روش های موسم به «پروینی» را که در آن زمان سبب رویکرد نصف و نیمه به مربیان خارجی مثل اشمیت آلمانی در عین حفظ آیین ها و مرام های «سلطانی» می شد و ثمر چندانی هم نداشت، بشکند و قالبی را پیاده کند که به زعم وی بهره بیشتری می داد اما مشکلات عمومی سرخ ها و تمام شدن عمر مفید مردانی که سرخ ها را با فرماندهی تام و تمام «سلطان پروین» در سال های 1378 تا 1381 در سه نوبت قهرمان لیگ کرده بود، هر دو را رفتنی کرد.

انصاری فرد از پرسپولیس رفت تا در سمت های دیگری در فوتبال و فوتسال ظهور کند و پروین نیز رفت تا هر از چندگاه در واقعیت به عنوان مدیرعامل موقتی و کوتاه مدت سرخ ها و در خیال و شایعات به عنوان همان سرمربی موفق سابق، آنان را باز به سرمنزل مقصود برساند.

 

روزهای راه آهنی

البته انصاری فرد سر از راه آهن هم درآورد اما مثل حمید استیلی که در بدترین مقطع تاریخ حیات این باشگاه سرمربیگری آن را پذیرفت (و طبعاً غرق شد) وی نیز در دورانی در باشگاه دوران ساز جنوب تهرانی و شهرری ای سکاندار شد که راه آهن نه قوه بازیکن سازی سابق را داشت و نه مؤلفه های وقت فوتبال اجازه رشد و نمو را به باشگاه های سازنده سابق کشور می داد. کنار رفتن اجباری انصاری فرد از پست اول اجرایی لکوموتیورانان بیش از آنکه راه آهنی ها را که در هر حال به سوی «نیستی» تدریجی و تعطیلی حرفه ای پیش می رفتند متضرر کند، خود او را مغبون ساخت زیرا تصویری از یک مدیر «بی وقت و اغلب ناموفق» را از وی ترسیم کرد که هرچند خصوصیات اخلاقی اش نیک است اما نه به اندازه کافی موقعیت ساز است و نه زرنگی لازم برای جذب پولداران بزرگ را به باشگاه های محل خدمت خویش دارد. او زنگارهای برخی وابستگی های بیهوده را از پرسپولیس و راه آهن زدود اما سیستمی از الگوهای مدیریت را به یادگار نگذاشت که جانشینان وی برای کسب موفقیت وادار به تأسی از آن باشند.

 

امروز اوضاع بهتر نیست

او در حالی میراث دار ایرج عرب شده که الگوهای انتقال یافته به وی اگر از یادگارهای خود او برای پرسپولیس بدتر نباشد، بهتر هم نیست. درست است که عرب در فصل گذشته مدیرعامل تیمی بود که سه جام از چهار جام فرارویش را فتح کرد اما نقش اسلاف وی یعنی حمیدرضا گرشاسبی و اکبر طاهری در شکل گیری تدریجی آن تیم بیشتر از عرب بود. بدهکاری های خیره کننده پرسپولیس که در تضاد با ادعاهای عرب و سایر اعضای هیأت مدیره این باشگاه قسمت اعظم آن به شاکیان باز پرداخت نشده باز هم غول بی مهاری نشان می دهد که برای بلعیدن مدیر جدید بیشترین آمادگی را دارد و معلوم نیست سران ورزش چگونه به این نتیجه رسیده اند که صلاحیت انصاری فرد برای زمین زدن این غول بیشتر از اسلاف وی است. محمدحسن البته در کنار برادرانش سال ها به روزنامه پیروزی و به واقع به باشگاه پرسپولیس خدمت کرده اما زمانه کنونی نیازهای خاص خود را دارد و اگر 15 سال پیش می طلبید و شرایط ایجاب می کرد که اکبر غمخوار مدیرعامل قرمز ها شود اما آیا در زمان کنونی و با الزام هایی که اینک وجود دارد، رجعت به قبلی ها حتی اگر به حسن رفتار و نیک بودن معروف باشند، کارساز خواهد بود و آیا اصولاً اینها سلاح های مؤثری در فوتبال پیش از حد پولکی و هزینه ساز سال 1398 به حساب می آید؟

لینک کوتاه : https://arteshesorkh.com/index.php/p/120021

نظرت رو بنویس

از حروف انگلیسی استفاده نکن

ورود به حساب کاربری

در حال حاضر فقط کاربرانی که در سایت ثبت نام کرده باشند میتوانند نظر ثبت کنند.
جهت ثبت نام میتوانید اینجا کلیک نمایید.

اولین نفری باشید که نظرش را ثبت می کند.