اين پرسپوليس، فوتبال يادش رفته بود / سر درخشان و نیلسون سلامت!

هر قدر 20 دقیقه نیمه اول دیدار تیم های پرسپولیس و راه آهن به دل مان چسبید، هرقدر آن پرسپولیس هجومی و حمله ای و نترس را دوست داشتیم، از این پرسپولیسی که به مصاف سپاهان رفت، مأیوس شدیم.

هرقدر فكر مي كرديم پرسپوليس پس از بازي با راه آهن روند هجومي و حمله اي خود را در ديدارهاي بعدي تكميل خواهد كرد، در اصفهان اما فهميديم كه اين هرقدرها و توقع ها را بايد در وجودمان بكشيم چون ظاهراً قرار نيست اين پرسپوليس در ليگ چهاردهم هم شق القمر كند.

اين چند خط را در تمجيد از سپاهان ننوشتيم چون سپاهان نيز با حسين فركي هنوز به آن تيمي تبديل نشده كه ادعا كنيم كامل كامل است و هيچ نقصي ندارد بلكه اين پرسپوليس است كه در اصفهان، همه ما را نااميد كرد. پرسپوليس براي گل نخوردن مقابل سپاهان به ميدان رفته بود؛ تيمي كه اگر نيلسون برزيلي را در اختيار نداشت، شايد با نتيجه بدتري به تهران برمي گشت. مي دانيم پرسپوليس در فصل نقل و انتقالات با نازل ترين سليقه ممكن بسته شده است. اين را مي فهميم كه پرسپوليس به لحاظ نفر مشكل دارد. همه اينها را درك مي كنيم اما در هر حال اين پرسپوليس بايد تا آخر ليگ ادامه بدهد و اگر بخواهد در همه بازي هايش به دروازه باني مثل نيلسون تكيه كند، وامصيبتا مي شود.

پرسپوليس نه در خط دفاع انسجام لازم را دارد و نه- به ويژه - در خط مياني به فرآيند بازيسازي مي انديشد. در واقع پرسپوليس نمي تواند بازيسازي كند چون هافبك خلاق و بازيساز ندارد. در نتيجه چاره كار در اين پرسپوليس ظاهراً زير توپ زدن است. قايم شدن بازيكنان پشت دفاع حريف براي فرار از وضعيت موجود نشان مي دهد كه كيفيت فني پرسپوليس تا چه اندازه به فاجعه نزديك است.

نمي دانيم آن روز در اصفهان چگونه به دل درخشان افتاد كه نيلسون را روانه دروازه كند. شانس با پرسپوليس يار بود که در چنين روزي، نيلسون به ميدان رفت. هركس كه او را به درخشان پيشنهاد كرد سرش سلامت! چون واقعاً معلوم نبود در صورت غيبت نيلسون در اين بازي، چه به روز پرسپوليس مي آمد. تيمي كه فوتبال بازي كردن يادش رفته و خودش را در اختيار سپاهان قرار داده بود، تنها دلخوشي اش نيلسون برزيلي بود. اين باخت البته براي پرسپوليس پايان دنيا نيست. تيمي كه در دو هفته پياپي 6 امتياز گرفت، حتماً در بازي هاي بعدي هم مي تواند جبران مافات كند اما ما هر وقت به تركيب پرسپوليس و اين بازيكنان نگاه مي كنيم، به سليقه آنهايي كه چنين تيمي را بستند، درود مي فرستيم. واقعاً كه چه سليقه اي داشتند!