اگر آقازاده ها امان بدهند ...

روز دوشنبه اسحاق جهانگیری، معاون اول رییس جمهور در تمرینات تیم ملی فوتبال کشورمان شرکت کرد و به شاگردان کارلوس کی روش روحیه داد. با توجه به اینکه تیم ایران از روز پنجشنبه وارد نبردهای بسیار حساس مقدماتی جام جهانی خواهد شد، چنین حضوری اصلا عجیب نیست. آنچه در حاشیه این اتفاق باعث شگفتی می شود، همراهی پسر نوجوان جهانگیری با پدر است. فرزند معاون اول روحانی این فرصت را پیدا کرد که در کنار پدرش با بازیکنان و سرمربی تیم ملی ایران دیدار کند و از آنها پیراهن یادگاری هدیه بگیرد. تازه وقتی پیراهن را به این میهمان ناخوانده داده اند، او سراغ شورت و ساق را گرفته که از قرار معلوم آن را هم برایش فراهم کرده اند!

پدرها همیشه دوست دارند بچه های شان را خوشحال کنند و طبیعتا معاون اول رییس جمهور هم از این قاعده مستثنی نیست. با این همه، اسحاق خان جهانگیری می توانست دست پسرش را بگیرد و او را با خودش به رستوران، پارک، سینما یا هر تفرجگاه دیگری ببرد و ساعتی را با او به آرامش بگذراند. شکر خدا اخیرا روشن شده در این مملکت مساله اوقات فراغت مدیران ارشد و خانواده آنها یک موضوع جدی است و به این منظور بعضا ردیف های جداگانه هم در فیش های حقوقی در نظر گرفته می شود؛ پس احتمالا جناب جهانگیری برای خوشحال کردن آقازاده گرامی، با مشکل خاصی هم مواجه نبوده و راحت می توانسته بساط شادی او را مهیا کند. این اتفاق اما هر جایی می توانسته رخ بدهد، جز تمرین تیم ملی؛ جایی که فلسفه وجودی اش چیز دیگری است و قرار نیست دربست در قید اختیار اصحاب قدرت باشد.

شاید معاون روحانی نداند، اما تمرین تیم ملی جای بچه های بیماری است که ملاقات با اسطوره ها، شاید بتواند سر سوزنی از رنج شان بکاهد و تحمل کوه درد را برای شان آسان تر کند. حریم تیم اول مملکت، جای بچه های بی کس و بی پناهی است که از کنج یتیم خانه های سرد و خاموش بیرون می آیند تا شاید در سایه لبخند یک ستاره فوتبال، عطر کمیاب «شادی» را استشمام کنند. وسیله نقلیه مناسب برای میهمانان چنین بزمی، «ویلچر» است، نه اتومبیل های شیشه دودی با پلاک سیاسی و یک فوج محافظ! دست نوازش کسانی که پیراهن «ملی» را به تن می کنند، باید بر سر آسیب پذیرترین بچه های ملت فرود بیاید، نه پسر معاون اول رییس جمهور که پیراهن یادگاری را بدون شورت و ساق بند به خانه نمی برد!