این قدر دلواپس نباشید

با این که حدود دو هفته ای از مرخصی کارلوس کروش می گذرد و سرمربی تیم ملی با کسب اجازه از فدراسیون فوتبال به کشور خودش رفته است اما باز عده ای می گویند چرا کروش در ایران نیست؟

چرا به مرخصی رفته و در اوج رقابت های لیگ ( بله در این اوجی که این روزها مشاهده کردیم!) چرا ایران را ترک کرده است؟

این چراها را هر روز تکرار می کنند و با این که به نتیجه هم نمی رسند اما طوطی وار می گویند چرا کروش به مسافرت می رود؟

واقعا دوست نداریم دوباره و از نو بنویسیم همان طور که در خبرها بارها اعلام شد،کروش برای درمانش به خارج از کشور رفت و او باید به این سفر می رفت اما حتی اگر فرض را بر صحت وسلامت سرمربی تیم ملی بگیریم آیا نباید سوال کنیم کارلوس برای سفرهای خارجی اش باید از چند نفر اجازه بگیرد؟

مگر او یک رئیس بیشتر ندارد و کسی که درباره کروش تصمیم می گیرد علی کفاشیان نیست؟ خب رئیس فدراسیون با مرخصی کروش موافقت کرد و او رفته است. دیگر چرا باید این موضوع را کش بدهیم و هر روز خود را درگیر یک داستان تازه کنیم؟ از این کار اساسا چه نفعی می بریم؟

اگر نظر منتقدان این است که کروش در ایران بماند و رقابت های لیگ را در نظر بگیرد چرا به ترسیب تازه ای که از تیم ملی در بازی هایش می بینیم توجه نمی کنیم؟

چرا مشاهده نمی کنیم که همه این تغییرات حاصل نگاه کادر فنی تیم ملی به لیگ بوده و آنها تا جایی که می توانستند این بازی ها را زیر نظر گرفته اند.

شاید خیلی ها بگویند بازیکنان دیگری هم می توانستند به اردوها دعوت شوند. خیلی خب؛ این می شود اختلاف نظر و سلیقه و کاریش هم نمی شود کرد.

تیم ملی در ادوار مختلف با این اختلاف سلیقه ها و تفاوت ها زندگی کرده اما وقتی گیر می دهیم چرا کروش به مرخصی می رود و لیگ را رها می کند معنایش فقط می تواند این باشد که می خواهیم با او مقابله به مثل کنیم!

راستی از این تقابل چه چیزی عاید ما شده است؟ به کجا رسیده ایم که داریم این مسیر را دوباره ادامه می دهیم؟ اگر قرار بود شاهد یک تغییر نسل در تیم ملی باشیم کارلوس و کادر فنی تیم ملی آنچه ما می خواستیم را به صورت آهسته و پیوسته انجام داده اند و لیگ از نظر و چشم تیم ملی دور نیست.

خواهش می کنیم این قدر دلواپس نباشید؛ گاهی وقتها اگر ما سکوت کنیم شاید کارها خودشان به خودی خود درست شوند!


نویسنده: آرتین زهرابی