بخوانید و بلرزید/ کین دولت خجسته جاوید زنده باد

عادل سال ها عادت داشت آخر برنامه دو تا تقه جلوي دستش بزند و بگويد: «تا وقتي پشت اين ميز بشود از حق و حقيقت دفاع كرد، در خدمت شما هستيم.» آن دوران اما به پايان رسيد تا خودش را بيرون برانند و ميزش را به هندوانه فروشي بسپارند كه قطعا شغلش بسيار شريف است؛ پاكيزه تر از آنان كه روشنايي چراغ شان را از خاموشي چلچراغ ها دارند. هندوانه فروش باز دل آدم ها را خنك مي كند، آتش به هيچ خرمني نمي اندازد.

حالا موج جديدي از پست ها و توييت ها راه افتاده؛ به خونخواهي از صدايي كه كشتند و در موردش جواب ندادند، خورشيدي كه بر آن خاك پاشيدند و دست هاي شان را پنهان كردند، مجالي كه از مردم دريغ كردند و به خاطرش دروغ گفتند. اين روزها هم البته مي گذرد و شايد قهرمان قصه حاضر زودتر از حد باور از ذهن ملت زجركشيده كوچ كند.

وقتي مردم نان نداشته باشند بخورند، عادل كجاي فكر و ذكرشان خواهد بود؟ با اين همه براي آنها كه امروز گمان مي كنند ماموريت شان را با موفقيت پشت سر گذاشته اند و به پاس اين كاميابي بزرگ قهقهه مستانه سر مي دهند، خبر بدي داريم؛ اينكه اين منصب ها به هيچكس وفا نخواهد كرد. ميزي كه هر چهار پايه اش را مردم نگه داشته بودند به چنين سرنوشتي دچار شد، واي به ميزي كه بر قهر و غضب ملت پيج و مهره شده باشد. داستان كساني كه ميليون ها نفر را حتي لايق توضيح در مورد چرايي اتخاذ چنين تصميماتي نمي دانند، حتما پاياني حكيمانه تر از اين خواهد داشت؛ فينالي كه دير و زود دارد، اما سوخت وسوز ندارد.

پشت درهاي بسته حذف كنيد، بزنيد، ببريد، جمع كنيد، خودتان به خودتان توضيح بدهيد و خودتان هم از توضيح خودتان قانع شويد، اما بدانيد رسم روزگار تغييرپذير نيست. آنها كه بر قدرتي تكيه زده اند و شايد حواس شان به بعضي چيزها نيست، روزي صد بار بايد پند هراس آور شفيعي كدكني را بخوانند و بلرزند. همان كه گفت: «پيش از شما به سان شما بي شمارها، با تار عنكبوت نوشتند روي باد، كين دولت خجسته جاويد زنده باد.» آري؛ رونق زمان شما نيز بگذرد.