بدترین نوع خیانت، خیانت بی دلیل است

فرشاد احمدزاده می گوید دلش برای لیگ ایران تنگ شده و آخر فصل قصد بازگشت دارد. این دلتنگی بعد از یک فصل نیمکت نشینی در تیم یازدهم لیگ مهجور لهستان بر او عارض شده؛ جایی در «شلاسک وروتسواف» که بعید است احمدزاده هنوز تلفظ درست اسمش را هم یاد گرفته باشد.

فرشاد پرسپوليس را در كمركش محروميت و تنگدستي رها كرد و رفت. آخر قصه او را همه از اول می دانستند؛ همه جز خودش که به گاز گرفتن انگشت های عسلی عادت دارد. فرشاد در روزهايي رفت كه تيم براي سر پا ماندن گاهي حتي 11 بازيكن سالم هم نداشت، بعدتر هم که گندش درآمد گفت: «فكر نمي كردم با رفتن ما پرسپوليس خالي شود.» عجبا از اين همه نادان پنداري مخاطب!

خواندن ذهن فرشاد احمدزاده كار سختي است. كسي كه معرفت و محبوبيت و موقعيت را رها مي كند و سفير خودخوانده جفاكاري در اروپاي شرقي مي شود، حتما مغز پيچيده و غريبي دارد كه سر در آوردن از آن آسان نيست. كاش اما مي فهميديم دل احمدزاده دقيقا براي كجاي ايران تنگ شده؟ براي باشگاه بزرگي كه سخاوتمندانه پيراهن شماره 10 خودش را به يك بازيكن متوسط بخشيد و گربه رقصاني هاي او را تماشا كرد؟ براي مربي كرواتي كه در طعنه به علاقه زيادي اش مي گفتند فرشاد «پسر» برانكو است؟ براي هواداران ساده دلي كه باز هم مثل هميشه اداي تعصب را باور كردند و گران ترين واژه هاي شان را ارزان به او فروختند؟

این شاید مسخره ترین دلتنگی دنیا باشد. زياد هم نبايد به دنياي توخالي ضرب المثل ها دل خوش كرد. اينكه مي گويند «دل به دل راه دارد» احتمالا يك تعارف كتره اي بي اعتبار است كه خیلی مواقع درست از آب در نمي آيد؛ از جمله در مورد فرشاد. براي خيلي ها در ايران، او هنوز همان سرباز بي معرفتي است كه در شرايط جنگي به جبهه خودي پشت كرد و رفت. رفت به جايي كه كاش حداقل پول بيشتر، كيفيت بالاتر يا هواي بهتري داشت، اما نداشت.

بدترين نوع خيانت، خيانت بي دليل است. در فوتبال دل كسي براي فرشاد احمدزاده تنگ نشده، سينما را نمي دانيم البته!