بدون این سیرک شغلت چه بود؟

یکی از بدترین خصلت های دنیا، کفران نعمت است؛ نمکدان شکستن، توهین به سفره ای که از آن لقمه برداشته ای. آدم های اصیل هیچ وقت چنین کاری نمی کنند، اما حکایت بدلیجات فرق می کند.

تکان دهنده ترین مصاحبه بعد از فینال حذفی، توصیف روزبه چشمی از فصلی است که گذشت: «بالاخره بعد از سیزده ماه این سیرک تمام شد.» اگر سیرک است، خوشحال می شویم روزبه نقش خودش را برای مان شرح بدهد. سوال بعدی اما مهم تر است؛ اینکه بدون این سیرک، شغل شما چه می توانست باشد؟ در دنیای منهای فوتبال، ممر معاش یکی مثل روزبه چشمی چه بود، از کجا برای خانواده اش نان می برد و چطور، تحت چه شرایطی می توانست به این حجم از شهرت و ثروت دست پیدا کند؟

قطعا اگر حسین حسینی در مشهد «نامرئی» نبود و استقلال قهرمان جام حذفی می شد، جناب چشمی دیگر از سیرک و این قبیل داستان ها حرف نمی زد. در این صورت لابد استاد نطق غرایی در مورد تلاش بازیکنان برای شاد کردن دل مردم ایراد می فرمود، اما حالا که توپ فوتبال طور دیگری چرخیده و دل بخش دیگری از مردم شاد شده، ادبیات باغ وحشی بر میکس زون حاکم می شود.

همین روزبه خان از مخالفان پروپا قرص ادامه مسابقات بود، نهیب می زد که حتما کشته خواهیم داد و حالا هم فوتبال ایران را به سیرک تشبیه می کند؛ پس چه بهتر که همین امروز برای همیشه خداحافظی اش از این صحنه را اعلام کند و دنبال یک شغل دیگر برود.

آیا یک درصد ممکن است چنین اتفاقی رخ بدهد؟ به خدا که نه. یک روز امیر قلعه نویی می گفت: «هر مادری که خواست فرزندش را نفرین کند، باید به او بگوید الهی یک روز مربی بشوی.» خود امیر اما جوری به این شغل نفرینی چسبیده که دو هفته هم حاضر نیست استراحت کند. در تونل ورزشگاه آزادی فریاد می زند: «سر تا پای این فوتبال لجنه»، اما با آن قلب مریض هنوز از سپاهان بیرون نیامده، از گوشه دیگری وارد همین لجنزار می شود و قرارداد کهکشانی با گل گهر سیرجان می بندد!

با شما چسبیده ها، با شما ول نکن ها زیاده حرفی نیست. فقط اینکه کاش یک سر سوزن قدرشناسی در وجودتان بود. این رزق و روزی سرشار و آن همه زرق و برق، ارزانی همین فوتبالی است که تا می بازید، لیچار بارش می کنید. هیچ نانوای بامرامی به تنورش لگد نمی زند. کمی معرفت، کمی معرفت...!