به ترابی و علیپور نگاه کنید

بعد از فینالیست شدن پرسپولیس در لیگ قهرمانان آسیا، مطابق انتظار آتش زیر خاکستر در اردوگاه سرخ ها زبانه کشیده و برخی بازیکنان تهدید به جدایی کرده اند. یکی مثل شجاع خلیل‎زاده که حتی پیش از سفر به قطر هم با مدیران باشگاه اصطکاک پیدا کرده بود، حالا تهدید به جدایی کرده و حتی کمال کامیابی نیا هم با ادبیاتی تند علیه باشگاه توپیده است. صد البته این نفرات جزو خوب های پرسپولیس بودند. شجاع که اصلا یکی از ارکان اساسی موفقیت سرخپوشان به شمار می آمد و در دفاع و حمله خارق العاده عمل کرد. کامیابی نیا هم هر زمان مورد استفاده قرار گرفت اثرگذار ظاهر شد.

مسلما وقتی تیم در این شرایط دشوار به فینال آسیا می رسد، اغلب نفرات به بهترین شکل ممکن وظایف شان را انجام داده اند. طبیعی است که الان هم با توجه به دستاوردی که این تیم داشته، بازیکنان در موضع بالادست هستند و می توانند باشگاه را تحت فشار بگذارند. شاید اصلا در چالش با باشگاه، حق با بازیکنان هم باشد، اما آنها باید یادشان باشد «جدایی» تبعاتی دارد که نمی توان چشم از آن فرو بست. بله؛ پشت جدایی شاید پول بیشتر و شرایط بهتر وجود داشته باشد، اما دیگر خبری از این حس و حال تاریخی هم نیست.

امثال کمال و شجاع، امروز می توانند به ترابی و علیپور نگاه کنند؛ به بازیکنانی که درست یا غلط، به موقع با یدموقع تصمیم گرفتند جدا شوند، اما از قطار حماسه سازی تیم در لیگ قهرمانان آسیا جا ماندند. شاید حالا آنها پشیمان باشند که چرا در این پروژه تاریخی کنار تیم نبودند و سهمی ایفا نکردند. پیش از لیگ چهاردهم جلال حسینی در اوج نیاز باشگاه به حضورش، برای یک فصل تصمیم گرفت جدا شود و در قطر توپ بزند. او اما خیلی زود پشیمان شد و گفت: «وقتی پیراهن پرسپولیس را از دست می دهی تازه می فهمی چه اتفاقی برایت افتاده است.» خلاصه فینال آسیا هم در راه است و چه بهتر که جدایی طلبان حساب همه چیز را بکنند. باقی ماندن به عنوان عضوی از این تیم، آنقدر لذت و اعتبار دارد که خیلی از کاستی ها را پوشش می دهد.