به نام مادر

در روزگاری که مهدی ترابی بدون خداحافظی پرسپولیس را ترک می کند و علی علیپور هم دو ماه بعد از توافق با ماریتیمو، «نمایش» مذاکره و تمدید قرارداد می دهد، یکی هم مثل بشار رسن پیدا می شود که وفادارانه پای تیم می ایستد و هر بلایی که سرش می آورند، دست از عهد نمی کشد. حکایت غریبی است داستان این پسر؛ هافبک 23 ساله عراقی که برخلاف بسیاری از هموطنانش، هرگز در فوتبال ایران یک سر سوزن حاشیه هم نداشته است.

رسن از ابتدای لیگ هفدهم به پرسپولیس پیوست و در سه فصلی که عضو این تیم بود، انواع و اقسام بی انضباطی های مالی علیه اش رخ داد. بارها و بارها این طور به نظر رسید که بشار رفتنی است؛ مخصوصا که کیفیت فنی این بازیکن مشهود است و همیشه پیشنهادهایی از کشورهای حوزه خلیج فارس داشته؛ اما بشار به شکلی شگفت انگیز به پرسپولیس وفادار مانده و حتی امسال بعد از آن همه بدقولی حاضر شد قراردادش را با سرخپوشان تمدید کند. بنابراین ستاره خط میانی قرمزها در لیگ بیستم هم عضوی از پرسپولیس خواهد بود.

 او در دومین مسابقه آسیایی این تیم در قطر هم نمایش خارق العاده ای داشت و علاوه بر به ثمر رساندن تک گل بازی، بارها خط دفاعی حریف را به هم ریخت. در فصلی که پرسپولیس به فینال لیگ قهرمانان آسیا رسید، بشار رسن با وجود بیماری و مرگ مادرش در همه مسابقات تیم حاضر شد. او بعد از بازی نیمه نهایی با السد، درحالی که همه بازیکنان غرق در شادی بودند به یاد مادرش می گریست. گفته می شود همدردی تماشاگران با او و طرح موزاییکی کوچکی که قبل از بازی به منظور تسلیت به رسن تهیه شده بود، نقش زیادی در پایبندی او به تیم ایرانی اش داشته است. این، حکایت یک رفاقت بدون مرز است. نزدیکی قلب ها وقت جغرافیا کنار می رود.