به یاد قایقران محبوب و جاودانه فوتبال ایران

18 فروردین 1377 روز تلخی برای فوتبال ایران بود. روزی که یک ستاره واقعی را از دست دادیم. سیروس قایقران به همراه پسرش در یک تصادف جان به جان آفرین تسلیم کردند و امروز یکی از با معرفت ترین ستاره های فوتبال ایران را نداریم.

سیروس قایقران یک ستاره واقعی بود نه یک ستاره کاغذی و اینستاگرامی! مردم دوستش داشتند چون به معنی واقعی مردمی بود. فخرفروشی نمی کرد  دست ضعیفان را می گرفت بدون آنکه به فکر جنبه نمایشی و شعاری آن باشد.

سیروس قایقران اینگونه در قلب فوتبالدوستان ایرانی و بخصوص مردم خونگرم انزلی جاودانه شد. او کاپیتان دوست داشتنی تیم ملی ایران بود. احمدرضا عابدزاده مرد محبوب فوتبال ایران دوست صمیمی اش بود و هنوز هم عابدزاده هر وقت به انزلی می رود بر سر مزار سیروس قایقران حاضر می شود.

سیروس در سال 1363 به تیم ملی دعوت شد و در سال 66 تنها فوتبالیست شهرستانی بود که شادروان دهداری بازوبند پرافتخار کاپیتانی تیم ملی ایران را به بازوان او بست. در سال 67 در جام ملتهای آسیا در قطر ، تیم ملی ایران با رهبری سیروس به مقام سومی دست یافت و در سال 69 تیم ایران را با گلهای زیبایش پس از 20 سال به قهرمانی در بازیهای آسیایی پکن رساند.


قایقران را تیم های آلمانی می خواستن اما او ترجیح داد به تیم الاتحاد قطر برود او از نظر فنی هم یکی از بهترین بازیکنان ایران و آسیا بود ولی آنچه یاد و خاطره سیروس قایقران را در قلب ها زنده نگه داشته ویژگی مردمی این ستاره بود نه دریبل ها و شوت های سرکش و مهارنشدنی اش. قایقران هفده سال است که در بین ما نیست اما همچنان اهالی فوتبال یاد و خاطره اش را زنده نگه می دارند و برای بسیاری از ستاره های فوتبال ملوان افتخار بزرگی است که با قایقران مقایسه شوند.


یاد و خاطره اش گرامی