تاریخ پشت در ورزشگاه شهرقدس منتظر ماند!

اولین شهرآورد تهران در شرایطی با پیروزی سرخ‌ها به پایان رسید که شاید می‌شد این دیدار با کیفیت بالاتری برگزار شود.

نخستین دربی فوتبال زنان ایران در ورزشگاه شهدای شهر قدس برگزار شد. مسابقه‌ای تاریخی که از پشت درهای ورزشگاه با بی‌نظمی آغاز شد، روی سکوها با برتری هواداران پرسپولیس ادامه یافت و در زمین با تصاویری متفاوت از احترام، رقابت و هیجان به پایان رسید.

وقتی برای روایت نخستین دربی تاریخ فوتبال زنان به ورزشگاه شهدای شهر قدس رسیدم، انتظار داشتم همه‌چیز متناسب با اهمیت این روز آماده باشد. قرار بود صفحه‌ای تازه در فوتبال زنان ورق بخورد، اما نخستین تصویر این روز تاریخی، صف هوادارانی بود که پشت درهای بسته مانده بودند و نمی‌دانستند چه زمانی اجازه ورود پیدا می‌کنند.

نیروهای انتظامی زن با تأخیر زیادی به ورزشگاه رسیدند و نیروهای مستقر در ورودی نیز امکان بررسی بلیت و هدایت تماشاگران زن را نداشتند. بازی شروع شده بود، اما تعداد زیادی از هواداران همچنان بیرون ورزشگاه انتظار می‌کشیدند. حتی برخی از مهمانان جایگاه ویژه پس از گذشت چند دقیقه از مسابقه توانستند وارد شوند. خبرنگاران و عوامل رسانه‌ای نیز شرایط مشابهی داشتند و ورود گروهی از عوامل پخش تلویزیونی با تأخیر و پس از پیگیری‌های فراوان انجام شد.

صدای سوت آغاز مسابقه زودتر از صدای قدم‌های بسیاری از تماشاگران به ورزشگاه رسید. زنانی که برای دیدن نخستین دربی آمده بودند، یکی‌یکی و در جریان بازی روی سکوها مستقر شدند. شاید سال‌ها بعد از نتیجه و گل‌های این مسابقه صحبت شود، اما برای کسانی که آن روز پشت در ماندند، نخستین دربی با انتظار، سردرگمی و دویدن برای از دست ندادن لحظات تاریخی آغاز شد.

داخل ورزشگاه اما فضای دیگری جریان داشت. هنگام گرم‌کردن و پیش از شروع مسابقه، بازیکنان استقلال به سمت نیلوفر اردلان و دستیارش رفتند. برخوردها گرم و صمیمانه بود. بازیکنان با سرمربی پرسپولیس خوش‌وبش کردند، یکدیگر را در آغوش گرفتند و برای دقایقی شوخی و خنده جای حساسیت دربی را گرفت. ارتباط خوب اردلان با بازیکنان حریف، یکی از تصاویر جالبی بود که پیش از آغاز رقابت ثبت شد.

روی سکوها، تفاوت میان دو گروه هواداری کاملاً به چشم می‌آمد. لیدرهای پرسپولیس که تیمشان میزبان مسابقه بود، با آمادگی و هماهنگی بیشتری آمده بودند. شعارها منظم بود و تشویق‌ها تقریباً بدون وقفه ادامه داشت. در سوی مقابل، جمعیت استقلالی‌ها کمتر بود و لیدرهای این تیم نیز نتوانستند شور مشابهی ایجاد کنند. صدای هواداران آبی گاهی در ورزشگاه شنیده می‌شد، اما در بیشتر دقایق، سکوهای سرخ نبض فضای ورزشگاه را در اختیار داشتند.

خانواده بازیکنان نیز بخش قابل‌توجهی از حاضران جایگاه ویژه را تشکیل می‌دادند و با هیجان مسابقه را دنبال می‌کردند. همسر علی قلی‌زاده که همراه پسر خردسالش از بلژیک آمده بود نیز در این جایگاه حضور داشت. تشویق‌ها و واکنش‌های خانواده‌ها به اتفاقات زمین، فضای ورزشگاه را از یک مسابقه معمولی جدا می‌کرد. برای بسیاری از آنها، این بازی حاصل سال‌ها انتظار برای دیده‌شدن فوتبال زنان بود.

سخنگوی دولت نیز از مهمانان ویژه دربی بود. وقتی از او پرسیدند استقلالی است یا پرسپولیسی، پاسخ داد طرفدار سه رنگ پرچم ایران است. او از ظرفیت زنان برای افتخارآفرینی بیشتر صحبت کرد و پس از پایان بازی نیز به کنار زمین رفت تا به بازیکنان خسته‌نباشید بگوید. فریده شجاعی او را برای دیدار با مریم ایراندوست همراهی کرد، اما سرمربی استقلال به رختکن رفته بود و این ملاقات در همان لحظه انجام نشد.

پایان مسابقه برای دو نیمکت دو سرنوشت کاملاً متفاوت داشت. نیلوفر اردلان با شادی پیروزی در نخستین دربی تاریخ، همراه دو بازیکنش در نشست خبری حاضر شد و درباره مسابقه صحبت کرد. مریم ایراندوست اما به‌شدت ناراحت و کلافه بود و پس از شکست در نشست خبری حضور پیدا نکرد. با این حال، رقابت دو سرمربی در طول مسابقه از چارچوب احترام خارج نشد و همین موضوع کمک کرد دربی زنان با وجود حساسیت فراوان، بدون تنش جدی به پایان برسد.

نخستین دربی فوتبال زنان بی‌نقص نبود. بی‌نظمی ورودی‌ها، تأخیر هواداران و مشکلات هماهنگی، بخشی از روز تاریخی شهر قدس را تحت تأثیر قرار داد، اما حضور زنان روی سکوها، رقابت دو تیم پرطرفدار و شوری که در ورزشگاه شکل گرفت، اهمیت این مسابقه را حفظ کرد. این دربی از همان لحظه نخست نشان داد فوتبال زنان مخاطب، هیجان و داستان‌های خودش را دارد. حالا انتظار می‌رود دربی‌های بعدی، از پشت درهای ورزشگاه تا داخل زمین، به اندازه نام بزرگ دو تیم آماده و حرفه‌ای برگزار شوند.