تازیانه فراموشی بر جسم سیم خاردار نجیب!

ماه روشن به محاق رفت وقتی در ازدحام دلال ها و شارلاتان ها کسی گلايلي ،خرزهره ای،چیزی برايش نفرستاد.برگ برنده جلال طالبی در جام جهانی فرانسه و شاگرد خلف ايويچ صخره محکمی بود که رخصت پاگشايي را از شکارچیان نامدار دنيا گرفت و قفل محکمی به درهای دفاعی زد.نادر محمدخانی که امروز به قدر صد قناری تکیده در قفس دلتنگ است،در سالهای حضور خود در نقش سیم خارداري بلند،آسمانخراش های حسرت را پیش روی مردان خط آتش قرار می داد و به تنهایی، عشق های چشم به راه را روی سکوها سرشار از آرامش می کرد.شاید اگر او یک فصل به نادي القطر کوچ نمی کرد و در ایستگاه متروک آنسوی کوير، چندرغاز به حسابش واریز نمی شد حالا باید مثل بسیاری از تلف شده ها تازیانه بی رحم روزگار را به جان می خرید و روزی هزار بار سلطان صاحبقران را که در عصرهاي دلپذيز لواسان ریه هایش را پر از هوای تازه می کند و در فراغ یاران قديمي ککش هم نمی گزد را نفرین می کرد.

دیوار بلند پرسپولیس و تیم ملی حالا در ۵۴ سالگی شبیه روح سرگردانی شده که از بی محلی عشق قدیمی خود به ستوه آمده است.مردی که ساقهايش بوی زندگی می داد و روی شانه ها تا ابرهای ناشناس هجرت کرد، حالا دلمرده و چرکین از طلوع تا غروب جان می دهد و بخت شوم خود را به این فوتبال تب کرده، گره می زند و گاهی به اسب چموش و سرکش سرنوشت نعل شتاب می کوبد،بی آنکه خود بخواهد.

او در تابستان این حوالی به غلت زدن در خزان بسنده کرده است تا جایش را روی نیمکت های برزخي این حوالي چهره هایی پر کنند که سرشان به تنشان نمی ارزد!

نویسنده: امید مافی