تقسیم بی رحمانه تندیس ها: دست خالی محسن

ستاره خط میانی پرسپولیس، مراسم تقدیر از بهترین های فصل گذشته لیگ برتر را با دست خالی ترک کرد. محسن مسلمان که به   باور هواداران پرسپولیس بهترین بازیکن فصل بود، نه جایزه بهترین فوتبالیست فصل گذشته را به دست آورد و نه حتی نامزد دریافت جایزه بهترین هافبک سال بود. جایزه بهترین پاسور هم به ایمان مبعلی رسید تا مرد شماره 77 تیم قهرمان، هیچ سهمی از جوایز برترین ها نداشته باشد.

تاثیر محسن مسلمان در روند درخشان تیم برانکو،کم تر از مهدی طارمی نبود اما مهاجم شماره 9 به واسطه گلزنی هایش بیشتر از محسن در کانون توجه قرار گرفت و سرانجام علاوه بر انتخاب به عنوان بهترین مهاجم، جایزه بهترین بازیکن فصل را هم به خودش اختصاص داد. مسلمان، سازنده بسیاری از گل های کلیدی پرسپولیس در لیگ شانزدهم بود. ستاره ای که البته لیگ را بدون گل زده به پایان رساند و شاید همین موضوع موجب شد از همه جوایز مهم سال دور بماند. تک گل محسن برای پرسپولیس در فصل گذشته، در لیگ قهرمانان آسیا به ثبت رسید.

این بازیکن فصل جدید را با گلزنی در سوپرکاپ و نمایش هجومی درخشان در برابر فولادخوزستان آغاز کرده اما به نظر می رسد با هر اتفاقی، در پایان فصل امید ابراهیمی از شانس بیشتری نسبت به محسن مسلمان برای انتخاب شدن به عنوان هافبک سال فوتبال ایران برخوردار است.

مقایسه مستقیم این دو بازیکن با توجه به نقش کاملا متفاوت آن ها در زمین، منطقی به نظر نمی رسد. امید، هافبک دفاعی استقلال است و شرح وظایف اش در هر مسابقه تفاوت های زیادی با هافبک هجومی سرخپوشان دارد. او با هفت گل زده، آمار گلزنی قابل توجهی در لیگ داشته اما نباید از یاد برد که امید، پنالتی زن اول آبی های تهران به شمار می رود و مسلمان چنین شانسی در پرسپولیس نداشته است.

 در مقابل، محسن با هفت پاس گل به مراتب سازنده تر از امید ظاهر شده است اما نباید از یاد برد که خلق موقعیت های گلزنی، جزو وظایف اصلی ابراهیمی به عنوان یک هافبک تدافعی نیست. لمس جام قهرمانی لیگ برتر، بهترین جایزه برای نمایش ایده آل فصل گذشته محسن مسلمان بوده اما غیبت نام او در بین بهترین های فصل، تا حدود زیادی بی رحمانه به نظر می رسد.