جرم نیست اما خیلی غم انگیز است

رک و روراست؛ نه اهتزاز پرچم ژاپن در ورزشگاه ها نشانه وطن فروشی بود و نه خواهرخواندگی ناگهانی با اولسان هیوندای به معنای پشت کردن به ملک و میهن و ملت است. فوتبال باشگاهی و ملی با هم فرق دارد. بدون تعارف خیلی از پرسپولیسی ها از باخت شش گله استقلال برابر العین لذت بردند؛ چنان که هواداران رئال مادرید خرد شدن بارسا جلوی بایرن مونیخ را جشن گرفتند. آن طرف داستان هم همین است و استقلالی ها حق دارند منتظر شکست پرسپولیس باشند. حالا اگر کسی نجابت می کند و همه تیم های داخلی را نماینده ایران می گیرد، دمش گرم و احترامش واجب، اما قرار نیست روی بقیه برچسب وطن فروش بزنیم؛ حتی اگر پیازداغش را زیاد کنند، به پیچ حریف بروند و دنبال برنده شدن پیراهن اولسان هیوندای باشد.

توسل سایرین به رقیب پرسپولیس «جرم» نیست، اما می توان آن را نشانه فاحش عقب نشینی و پس افتادگی دانست. استقلالی ها که یک روز با فخرفروشی تمام در ورزشگاه آزادی شعار می دادند «یه سهمیه تو آسیا، حسرت پرسپولیسیا»، امروز باید از خودشان بپرسند چطور کارشان به اینجا کشیده که در تمنای جلوگیری از پیشرفت رقیب سنتی، هفته ای سه تیم عوض می کنند؛ یک روز طرفدار السد هستند، روز دیگر پاختاکور را حمایت می کنند و بعد حامی النصر می شوند؟ چرا امروز باید با کاشیما عقد اخوت ببندند و فردا پناهنده لوگوی اولسان شوند؟ اینطور که پرسپولیس پیش می رود، دو سال دیگر استقلال با همه تیم های شرق و غرب آسیا فامیل شده، اما آیا اینها برای آبی پوشان پرافتخار پایتخت «دستاورد» محسوب می شود؟

استقلال در این سال ها با همه توانش درجا زده و فقط این و آن را متهم کرده است. هر سه امتیازی که پرسپولیس گرفت، سه هزار فحش و فضیحت نصیب وزیر و وکیل شد؛ نتیجه این رویکرد فرافکنانه هم همین است که امروز سرخپوشان دومین فینال آسیایی ظرف سه سال اخیر را تجربه می کنند، استقلالی ها اما دنبال معادل کره ای اولسان هیوندای در گوگل ترنسلیت می گردند. دو سال پیش یکی از چیزهایی که به پرسپولیس خسته در مسیر ادامه افتخارآفرینی اشتهای مضاعف داد، پروژه «پرچم ژاپن» بود.

این دشمنی های علنی و تحریک کننده، هزار برابر مفیدتر از دوستی های مزورانه و آمیخته به تظاهر است. فنونی زاده ریاکاری که در قاب پر از دروغ تلویزیون برای پرسپولیس آرزوی موفقیت می کند به کار نمی آید؛ فنونی زاده ای که لوگوی استقلال و اولسان را دست به دست می دهد، بنزین به آتش انگیزه سرخ ها می ریزد. سوال اساسی اما همچنان پابرجاست؛ استقلال کجاست و کی از خویشاوندی خودخوانده با رقبای پرسپولیس، حریف یکی از همین تیم ها در فینال می شود؟