جهانبخش، بدرخش!

ابتدای سال ۹۱ بود که «اکبر محمدی» سرمربی وقت تیم جوانان و مشاور «رویانیان» نام چند بازیکن آینده دار را روی کاغذ نوشت و به سردار ماجراجوی فوتبال ایران داد تا به پرسپولیس بکشاند؛ «حسین کنعانی زادگان، خانزاده، اسماعیل زاده و علیرضا جهانبخش.»

از این لیست قابل توجه رویانیان همه را گرفت بجز گزینه ی آخر. مذاکرات به کندی پیش می رفت. مانع اصلی کسی نبود جز «امیر عابدینی» مدیرعامل سابق پرسپولیس که آن روزها مدیریت باشگاه «داماش» را در دست داشت. رویانیان که اصولا با نه شنیدن میانه ای نداشت به هر دری زد حتی مستقیما به سراغ قویدل مالک باشگاه رفت اما مرغ عابدینی یک پا داشت: «جهانبخش را به پرسپولیس نمیدهم.» جهانبخش خود به این مناسبات ورود نمی کرد، اختیار تام را به مهندس سپرده بود و خود صبورانه انتظار می کشید. انتظاری که ره آوردی شیرین برای بازیکن شاخص داماش به دنبال داشت؛ «نایمخن» هلند این الماس صیقل نخورده را به اروپا برد.

جهانبخش در نایمخن دو سال رویایی را سپری کرد و به عنوان برترین بازیکن دسته اول لیگ هلند رسید. دیگر نایمخن برای جاه طلبی های شاهزاده ی پارسی کوچک بنظر می رسید، از این رو به «آلکمار» پیوست. فینالیست جام یوفا در سالهای دور، برای پرواز دوباره به این وینگر تند و تیز نیاز داشت و جهانبخش نیز این فرصت را غنیمت دانست. آنقدر درخشید و گل زد و گل ساخت تا امروز که جوان رعنای گیلانی را دیگر همه می شناسند. دیگر «فرهاد مجیدی» نمیتواند متکبرانه شانه بالا بیندازد و با تغافل ظاهری او را بیازارد. دیگر نشناختنش بیش از آنکه او را تحقیر کند، گوینده را تصغیر می کند و شنونده را به شک می اندازد. مگر می شود این استعداد شگرف، این شخصیت والا و بی همتا را نشناخت؟

در روزهایی که «عزت اللهی» در رسانه های زرد برای عشاق پروانه ای سیگنال میفرستد و «آزمون» بجای زمین های تمرین بیشتر کنار لیتو و تهی دیده میشود، جهانبخش بی حاشیه و بی وقفه می درخشد تا رویای ما را به واقعیت بدل کند؛ رویای داشتن یک نماینده ی شایسته در بزرگترین تیم های اروپا. بازیکنی که رسانه ای ندارد که مدام او را به لیورپول و آرسنال و لاتزیو لینک کنند اما نجیبانه و غریبانه می جنگد و می تازد و می سازد و ما هیچ چاره نداریم جز دعا، دعا برای درخشش ابدی یک ذهن پاک.