حالا پرسپولیس چاره‌ای جز جوان‌‌گرایی ندارد

یکی از پرتکرارترین و جدی‌ترین انتقادات از پرسپولیس طی سال‌های گذشته، به بالا رفتن بی‌محابای میانگین سنی این تیم مربوط می‌شده است. پرافتخارترین تیم تاریخ فوتبال باشگاهی ایران، از میانه‌های دهه نود، ۸ سال بسیار درخشان را پشت سر گذاشت و به عناوین متعدد قهرمانی دست یافت. آنها در این بازه زمانی، صاحب یکی از بهترین نسل‌های خود بودند و افتخارات زیادی به دست آوردند. در پرسپولیس به خوبی از آنچه «نسل طلایی» خوانده می‌شود سود برده شد و به اصطلاح این سرمایه بالقوه را «نقد» کردند. شاید تنها حسرت سرخپوشان این باشد که با وجود این پتانسیل، آنها به عنوان قهرمانی آسیا دست نیفتند. البته پرسپولیس در همین مقطع دو بار تا یک قدمی لمس این رویا پیش رفت و هر دو مرتبه در دیدار فینال مغلوب شد.

با تمام اینها اما، در دوره مزبور از جوانگرایی و نوسازی پرسپولیس غفلت شد. به نظر می‌رسد مجموعه مدیران و مربیان تیم، چنان از وضع مطلوب فعلی سرمست بودند که یادشان رفت بازیکنان نسل طلایی در حال پیر شدن هستند و به تدریج توانایی خود را از دست می‌دهند در نتیجه، مجموعه‌ای که در دوره‌ای توانسته بود ستاره‌های موثری مثل مهدی طارمی، احمد نوراللهی، امید عالیشاه، علی علیپور، مهدی ترابی و... را در عنفوان جوانی جذب کند، برای سال‌ها در همین باد خوابید و دیگر به جوانان تازه‌نفس فرصت عرض اندام نداد. آن ستاره‌ها، تدریجا پا به سن گذاشتند و بعضی‌های‌شان هم جدا شدند. در نتیجه، یک تیم پیر و فرتوت باقی ماند که حتی انگیزه چندانی هم برای درخشش نداشت. بازیکن ۲۲ ساله‌ای که قهرمانی خاصی نداشته، کهکشان اشتیاق و عطش است و این خیلی فرق می‌کند با ستاره ۳۵ ساله‌ای که بارها قهرمان لیگ شده و همه چیز برایش تکراری به نظر می‌رسد.

مستهلک شدن پرسپولیس، حتما مقصران زیادی داشته؛ خیلی‌ها که جسارت تزریق نیروی جوانی به این تیم را نداشتند. این شجاعت، مثلا نزد علی دایی وجود داشت و بسیاری از ستاره‌های تیم را او در جوانی جذب کرد. حالا اما شرایطی به وجود آمده که دیگر چاره‌ای جز این کار وجود ندارد. لیگ بیست‌وپنجم متوقف شد و احتمالا دیگر هیچ‌گاه پیگیری نخواهد شد. جنگ، شرایطی به وجود آورد که بازیکنان خارجی جدا شدند و رفتند. از سوی دیگر بودجه باشگاه هم به شدت کاهش خواهد یافت و طبیعتا دیگر خبری از پرداخت‌های درشت نیست. به علاوه در شرایط جنگی و غیرعادی فعلی، شاید زمینه برای عبور از نام برخی بازیکنان کهنه‌کار و مشهور تیم فراهم‌تر از قبل شده باشد. مجموعه این مسائل دست به دست هم می‌دهد تا احتمالا شاهد یک خانه‌تکانی اساسی در پرسپولیس باشیم؛ پروژه‌ای که حالا دیگر اجباری است، نه داوطلبانه.

سروش رفیعی ۳۶ ساله، مرتضی پورعلی‌گنجی ۳۴ ساله، امید عالیشاه ۳۴ ساله، میلاد سرلک ۳۱ ساله و برخی دیگر از اسم‌های قدیمی و تکراری تیم، شاید در این خانه‌تکانی جدا شوند و جای خودشان را به جوانان بدهند؛ جوانانی که اگر درست، سالم و هوشمندانه انتخاب شوند، چه بسا بعد از دو، سه فصل انتظار و آزمون و خطا، بار دیگر پایه‌های یک نسل طلایی جدید را در پرسپولیس بگذارند. این باشگاه طی چند سال گذشته بیراهه رفت و هزینه زیادی را صرف بازیکنان ناکارآمد کرد، اما حالا با پول خیلی کمتر، فرصت آن ریخت‌وپاش‌های بی‌حساب و کم‌ثمر را نخواهد داشت.