حسرتهای ما ...

بازی ایران و آرژانتین که به اتمام رسید. دردهای ما آغاز شد دردهائی به بزرگی کلمه حسرت.
آری حسرت های ما فراوان بود به گونه ای که شاید گل دقیقه 91 لیونل مسی کمترین آن بود.
حسرت ما بخاطر داوری بود که پنالتی را نگرفت که شاید این شایعه را گسترش دهد که پس از حذف انگلستان و اسپانیا و احتمالا یکی از تیمهای ایتالیا و یا اروگوئه بزرگ دیگری وارد پروسه حذف نشود و حکایت مافیائی بودن فیفا را باور کنیم.

حسرت خوردیم که چرا آقایان فدراسیون و مدیریت حاکم بر ورزش اندکی کاررائی نداشتند که تدارکات مناسبی برای تیم ملی کشورمان داشته باشیم که اگر داشتیم شاید بازی اول با نیجریه بازی به مراتب عالی تر نشان می دادیم.

حسرت بخوریم که چرا بخل و حسادت این گونه در فوتبال کشورمان وجود داشت که امثال درخشان و روشن و مظلومی آن گونه در سیمای ایران لب به تمسخر فوتبال ما بردارند و هنوز هم خود را بعنوان کارشناس جا بزنند.

حسرت باید می خوردیم که چگونه امثالی چون مایلی کهن باید به خودش اجازه می داد به جوانان پر تلاشی چون دژاگه و قوچان نژاد تهمت بی وطنی و دو رگه بودن بزند.

حسرت باید بخوریم چه بحثهای بی معنی در مورد بازیکنانی چون رحمتی و کریمی و خلعتبری و جباری .... داشتیم و خودمان به جوانانی چون حقیقی و جهانبخش و ... بی تفاوت بودیم.

حسرت باید بخوریم چه اندازه به برنامه های کی روش بی احترامی کردند و حتی در اردوی آفریقای جنوبی تیم ما را ناقص فرستادند و نگذاشتند که او با خیال آسوده تیمش را آماده سازد. اینها همان کسانی بودند که لیگ به دستور ایشان بود و موقع بازی های ایران خواب بودند.

حسرت باید بخوریم که اگر کی روش در ایران باشد می توانیم با این تیم برای جام ملتهای آسیا در استرالیا نقشه های فتح بزرگی داشته باشیم.

حسرت باید بخوریم که شادی مردم در خیابان ها بخاطر عزت آنها بود. همان عزت و آبروئی که خیلی ها آن را با بی مبالاتی به هیچ گرفتند.

حسرت باید بخوریم که چرا یک صدای مناسب و یک گزارشگری حد معقول از محل مسابقات نداشته باشیم و آنگاه این همه سانسور بر روی پخش بازی ها را شاهد باشیم.

حسرت باید بخوریم که منتقدین دیروز بار دیگر در محافل حاضر باشند و تکراری ها را بگویند.

حسرت باید بخوریم که سطح رهبری تیم ملی راپایین بیاورند که جای کی روش امثال فرکی را بنشانند.

حسرت بخوریم که این تیم با این همه دوندگی و حمایت و روحیه و تاکتیک پذیری را می توانیم داشته باشیم اما سالها است که قدر سرمایه های خود را نداریم و فوتبال علی اصغری از این جوانان می گیریم.

و حسرت های ما پایانی ندارد؟

ای کاش چرخ زمانه بچرخد و ما بتوانیم صعود کنیم.
ای کاش مسئولین دیار ما قدر کی روش را بدانند.
ای کاش این همه حسرت نخوریم.