حکایت همچنان باقی است

حکایت مناظره علی کریمی با محمدرضا ساکت قصه تکراری ما است. این مناظره چون حرفهای آن کارگردان جوانی بود که با مقوله ژانر بی گمان بیگانه بود و نمی دانست شاهنامه کتابی چگونه است که آن را حامی خشونت و جنگ می دانست. او نمی دانست که اگر شاهنامه کتاب نژاد پرستی است پس چگونه است که تهمتن میوه عشق زال از نژاد پادشاهان ایران زمین و رودابه از نوادگان ضحاک این همه محبوب است. او نمی دانست که کیخسرو از جمع اضداد ایرانی و تورانی می شود امید و ...

 قصه جوانک کارگردان و مخاطب قراردادن مجری بعنوان حامی فردوسی بجای دکتر کزازی ها و.. که هیچ نشانه ای از پوررشید نداشت. رشیدپور که آمده بود برایمان تکرار کند که رسانه ما نه دانش می خواهد و نه خردی و بی هیج گمان پاسخگوئی ...
قصه  این کارگردان هم چون آن کارگردان با تجربه است که اعتراض می کند اما خودش نمی داند که این حاتمی کیا با "کیا" مجادله می کند و اصولا مگر فرقی با این "کیا" دارد؟

برنامه 90 هم این گونه در یک طرف علی کریمی بود که با پیراهن صورتی و کت سبزش شاید طعنه می زد که می تواند رنگارنگ بود ولی بر یک قامت نشست چون افکار مختلفی که می توانند در یک دیار باشند و کسی آنها را متهم نکند که خائن و جوان و بزدل هستند! کریمی سیمای یک ملت بود. ملتی که خسته و عصبانی است و بی کران پرسش دارد و می پرسد اما می داند که آن که جواب می دهد پاسخی ندارد پس گوش نمی دهد. کریمی نماینده ملتی بود که در مقابل پاسخ نگوئی قرار گرفته بود که نه تجربه و نه دانش او را داشت و دایه مهربان تر از مادر برای تیم ملی شده بود که کریمی افتخار پوشیدن 124 گانه پیراهنش را داشت.

طرف دیگر ساکت بود که ای کاش ساکت بود. به جای بیان ندانستن هایش و توجیه هائی که می کرد. او با حربه پندهای پدرانه وارد شد بعد کریمی را خائن به تیم ملی دانست و سرانجام هم با محرمانه است و نمی توان گفت و فقط انکار واقعیت ها سخن می گفت.

فردوسی پور نماینده رسانه میلی ما بود که سفسطه را دوست دارد و سرانجام در زیر لوای ادب و متانت پیام کی روش را خواند. پیامی که نشان داد شاید باید کی روش نام دیگرش مایلی روش بود. فرهنگ پرخاشگری و بی ادبی تهمت دستاورد مردی بود که قرار بود ما از او یاد بگیریم اما او بی فرهنگی فوتبالفارسی را خوب از بر شده است.

حکایت همچنان باقی است. قصه تکرار عدم پاسخگوئی و فریادی که به هیچ جا نمی رسد.