خاطره بازی با استاد خاطره سازی

کریم باقری به راحتی می توانست 180بازی ملی داشته باشد و بالاترین رکورد جهان فوتبال را به نام خودش ثبت کند. اغراق نیست. او بعد از بازی با ایرلند در سال80 درحالی که فقط 28سال سن داشت از بازی های ملی خداحافظی کرد چون دیگر انگیزه ای برای حضور در رقابت های ملی نداشت.

 7سال بعد یعنی در سال2008 میلادی برای کمک به همبازی قدیمی اش علی دایی که حالا سرمربی تیم ملی شده بود و برای صعود به جام جهانی2010 تلاش می کرد به جمع ملی پوشان برگشت. درحالی که در سن 35سالگی همچنان در اوج قدرت بود و در همان نخستین بازی رسمی بعد از بازگشتش به امارات گل زد. در این فاصله 7ساله که کریم از بازی های ملی کناره گیری کرده بود تیم ملی 105بازی رسمی و غیررسمی انجام داد اما هافبک قدرتمند تبریزی قید حضور در تمامی این بازی ها را زد تا در نهایت با 87بازی پرونده حضورش در تیم ملی را ببندد.

حتی در 15مهرماه89 وقتی در بازی با برزیل از تیم ملی خداحافظی کرد هنوز هم آمادگی بازی در این تیم را داشت و به راحتی می توانست یکی از چهره های مؤثر تیم ملی در جام ملت های آسیا باشد. در واقع اینکه کریم باقری الان رکورددار بازی های ملی در جهان نیست تنها دلیلش این است که او علاقه ای به این عناوین نداشت. او نگاهش به فوتبال - و شاید به زندگی - از جنس دیگری بود.

در سال های جوانی وقتی از تراکتورسازی جدا شد و از تبریز به تهران آمد، در تیم کشاورز مدافع میانی بود و کمی جلوتر از نادر محمدخانی بازی می کرد. نادر تعریف می کند که در خیلی از بازی های باشگاهی زمانی که سوت پایان به صدا درمی آمد کریم از هم تیمی ها می پرسید: چند چند شدیم؟! او در طول بازی ها فقط می دوید و شوت می زد و می جنگید و ضربه سر می زد و خیلی حوصله نداشت که به چیزهای بی اهمیتی مثل نتیجه بازی فکر کند.

با همین سبک بازی، طی 87بازی ملی 50گل زد تا بعد از علی دایی بیشترین گل را برای تیم ملی زده باشد و درحالی که در خط میانی بازی می کرد بالاتر از تمام مهاجمان تاریخ بایستد.