خاطره بازی : آقای زیرخاکی

او نان قلبش را می خورد. اغلب آنها که با پژمان جمشیدی کار کرده اند این جمله را درباره او می گویند. چه آنها که در زمین فوتبال کنار او می دویدند و چه آنها که این روزها روی صحنه ها و مقابل دوربین ها همبازی اش هستند؛ پای حرف های هر کدام که می نشینی از خوبی های پژمان می گوید. بد و بیراه هم البته کم نیست؛ به خصوص در فضای مجازی که پر از انتقادات مودبانه و غیرمودبانه است بر این پایه که جای فوتبالیست در سینما و تئاتر نیست. این هم از آن تناقض های جالب است که پژمان جمشیدی از آدم های نزدیکش تعریف و تمجید می شنود و از دورترها بد و بیراه. جالب تر اینکه هرکدام از این آدم هایی که از دور او را می شناسند وقتی فرصت پیدا می کنند او را از نزدیک تر ببینند نظرشان عوض می شود. آخرین شان همین هادی حجازی فر بود. کسی که سال ها معتقد بود پژمان جای او و بقیه تحصیلکرده های تئاتر را اشغال کرده اما سال 98 در یک فیلم و یک سریال با پژمان همبازی شد و بعدش اقرار کرد درباره این پدیده اشتباه می کرده است.

ظهور پدیده ای به نام پژمان جمشیدی در فوتبال ایران به تیم کشاورز و دهه 70 بازمی گردد. او در کشاورز یکی از دست پرورده های مرحوم سیروس قایقران بود و بعدا در سایپا شاگردی حمید علیدوستی را هم کرد تا از این دو نفر به عنوان تأثیرگذارترین مربیان دوران فوتبالش یاد کند. سال ها در سمت راست پرسپولیس درخشید اما در سمت راست تیم ملی پشت سر ستاره ای به نام مهدی مهدوی کیا ماند. فوتبال مثل سینما نبود که برای همه استعدادها جا داشته باشد. تیم ملی فقط یک مدافع راست می خواست و طبعا بهترین راست بوندس لیگا در اولویت بود. این نکته ای است که پژمان همیشه در صحبت هایش به آن اقرار کرده و به حکم تقدیر، گردن گذاشته است. اصلا همین نکته هم مثال خوبی است برای آنها که فکر می کنند پژمان جایگاه شان را روی صحنه ها اشغال کرده است. پژمان - به اقرار تمام همبازی هایش- از زحمتکش ترین فوتبالیست های ایران بود و تمرینات سختش بر این موضوع گواهی می داد. اما با تمام این تمرینات هم نتوانست جای مهدوی کیا را بگیرد. چون مهدی استعداد بیشتری داشت. حکایت او با مدعیان بازیگری هم همین است. اینجا جایگاه اوست، چون علاوه بر زحمتی که می کشد استعداد هم دارد و - به قول سینمایی ها - دوربین او را دوست دارد. بازیگرانی که پشت سر پژمان مانده اند، پژمان هایی هستند که پشت سر مهدوی کیا می دوند. این تقدیر آنهاست. در تمام دانشکده های بازیگری دنیا، این نکته هم لابه لای درس ها هست که برای درخشیدن مقابل دوربین یک «آن» خاصی لازم است؛ یک استعداد ذاتی. فارغ التحصیلان دانشگاه ها اگر این استعداد ذاتی را داشته باشند تا آن را با آموخته هایشان ترکیب کنند، پشت سر هیچ پژمانی نمی مانند. و اگر نداشته باشند، این تقدیر، تقصیر هیچ کس نیست.