خزان پا طلائی

فصل پاییز است و ریزش برگهای طلایی و ...

ششمین روز از فصل پاییز بود. روزی تلخ برای فوتبال ایران که پا طلائی خود را برای همیشه از دست داد. از حمید شیرزادگان سخن می گویم که در نزد فوتبالدوستان به نام "شیری پا طلائی " مشهور است. پا طلائی ایران در کنار سرطلائی یعنی همایون خان بهزادی سالها در پیشانی شاهین و تیم ملی حریفان را با کابوس روبرو می کردند . حمید خان شیرزادگان فرزند منطقه سنگلج و محله درخونگاه بودند.

آن روزها که فوتبال ما اسیر دلالبازی و فساد و ریختن پولهای مفت به پای ستارگان قلابی نبود توسط دکتر اکرامی مدیر باشگاه شاهین کشف شد. او از تیمهای پایه شاهین در سنین بسیار جوان به سپیدهای محبوب آن روزگار پایتخت اضافه شد. او و رفیق همیشگی اش همایون خان بهزادی در یک بعد از پاییزی در میان شگفتی بسیاری در کنار بزرگان آن روزگار شاهین چون نامدار و برمکی و امیر عراقی و ... پا به میدان مسابقات در مقابل تیم کیانی گذاشت که به آنها بچه های صدری میر عمادی می گفتند. صدری میرعمادی پدر روزنامه نگار ورزشی ایران و بنیان گذار باشگاه کیان بودند. باری به آن بازی تاریخی کیان و شاهین در اواخر دهه 30 خورشیدی بر می گردیم جائی که شاهین با 4 گل تیم کیان را شکست داد و جوان نوپای آن روزگار شاهین یعنی حمید شیرزادگان در آن بازی هت تریک کرد. کیهان ورزشی در مدح این جوان جویای نام که بسیاری چنین نگاشت.

"در تیم شاهین ستاره تازه ای طلوع کرد که بازی جالب او مورد توجه قرار گرفت این بازیکن تازه که شیرزادگان نام دارد در آینده فوتبالیست بسیار خوبی خواهد شد."

پیش بینی کیهان ورزشی در مورد حمیدخان شیرزادگان صحیح بود و حمیدخان شیرزادگان در هیجده سالگی به تیم ملی دعوت شد. حمیدخان شیرزادگان در کنار همایون خان بهزادی و پرویزخان دهداری ستارگان خط حمله شاهین و تیم ملی ایران بودند و ماحصل این درخشش کسب عنوان مرد سال فوتبال در سال 1341 و قهرمانی در باشگاه های تهران و جام حذفی با تیم شاهین بود.

حمیدخان شیرزادگان در مجموع چهارده بار پیراهن تیم ملی فوتبال ایران را به تن کردند و برای ایران در مسابقات رسمی نه بار گل زد که این آمار با توجه به محدودیت انجام بازیها در آن روزگار فوق العاده بود.

حمیدخان شیرزادگان پس از سالها اقامت در آمریکا برای ادامه تحصیل و بعنوان اولین بازیکن ایرانی حاضر در فوتبال آمریکا به ایران بازگشتند و از پایه گذاران تیم فوتبال نفت تهران شدند و مردان زیادی را به فوتبال ایران معرفی کردند و سرانجام در شش مهرماه سال 1386 بعلت بیماری سرطان درگذشتند. روحشان شاد.