خط حمله آتشین دچار تحول می شود؟!

از مزاياي قراردادهاي 2 ساله اين است كه وقتي بازيكني زودتر از موعد مقرر قصد رفتن دارد خيلي راحت مي شود جلويش را گرفت. درخواست صدور رضايتنامه با يك مبلغ بالا هم از مزيت هاي اين قراردادهاست.

داريوش شجاعيان را نگاه كنيد ؛ گسترش فولاد براي اينكه شجاعيان را به استقلال بدهد مبلغ يك ميليارد و 500 ميليون تومان از صدور رضايتنامه منتفع شد. مبلغ كمي نيست. براي خودش بودجه اي است اين مقدار پول!

تفاوت كار شجاعيان با كاوه رضايي را ببينيد. اين بازيكن با استقلال قرارداد يك ساله داشت و خيلي راحت از اين تيم جدا شد ؛ باشگاه هم هيچ سودي نبرد و فقط يك مهاجم خوب را از دست داد. چون قرارداد كاوه رضايي يك ساله بود!

مهدي طارمي وقتي در تابستان گذشته با اظهار ندامت از حضور در ريزاسپور تركيه به پرسپوليس برگشت به اجبار پاي برگه قراردادي 2 ساله را امضا كرد.

امروز طارمي به دليل درخشش در پرسپوليس و تيم ملي پيشنهادهاي خارجي دارد اما رفتن به صرف او نيست. چون سنگي كه پرسپوليس براي صدور رضايتنامه اين بازيكن انداخته خيلي بزرگ است.

نگوييد سنگ بزرگ علامت نزدن است. چون در مورد طارمي اين مسئله صدق نمي كند. اين روزها البته بازيكناني كه اغلب با مديران برنامه (كه نقش وكيل را براي آنها ايفا مي كنند) پاي ميز مذاكره با باشگاه ها حاضر مي شوند قراردادها را عموماً يك ساله مي بندند ؛ تازه با اين پيش شرط كه هر زمان و هر مكان اگر پيشنهاد خارجي داشتند مي توانند قرارداد خود را فسخ كنند.

اين ولنگاري رايج در قراردادهاي بازيكن همه چيز را به سود آنها تغيير مي دهد. درباره طارمي البته بعيد مي دانيم اين بازيكن دوست داشته باشد در اين فصل از پرسپوليس برود.

اين روزها با حضور منشا در خط حمله پرسپوليس، زوج تازه اي در اين تيم ظهور كرده ؛ منشا – طارمي مي توانند نه تنها در ليگ برتر كه در بازي هاي آسيايي خط دفاع هر حريفي را به هم بريزند. البته به شرطي كه طارمي در نهايت ماندگار شود.