خوش به سعادتِ برانکو!

برانکویی که تازه به پرسپولیس آمده بود سوال نمی کرد و فقط پاسخ سوال های خبرنگاران را می داد. او بگونه ای با پرسپولیس استارت زد و پیش رفت که علیرغم کسب هر نتیجه ای ولو باخت یا تساوی، با امیدواری و رضایت کامل از روند و حرکت تیمش سخن می گفت. آن موقع با بازیکنانی مثل سوشا ، نورمحمدی، بابک حاتمی ، علی عسگری و ... گاه می برد و گاه می باخت ولی در هر دو حالت و در کنفرانس خبری شاهد پیام های تبریک و تحسین به ایوانکویچ توسط سرمربی حریف و گزارشگر بازی و خبرنگاران بابت نمایش زیبای تیم پرسپولیس بودیم. این روزها هم شرایط تیم بد نیست و پرسپولیس در نزدیکی قله است. هرچند نزدیک شدن به قله یعنی همزمان در کنار یک پرتگاه بزرگ قرار گرفتن!

قهرمانی در لیگ برتر، صعود به نیمه نهایی باشگاه های آسیا و صدرنشینی در فصل سوم حضورش در تیم اول پایتخت  حاکی از ادامه روند رویایی پروفسور کروات در ایران است. اما این روزها تغییر محسوسی را در برانکو می توان دید. او گهگاه سوال را با سوال پاسخ می دهد! رویکردی که ناشی از عصبانیت با چاشنی خشم است. مصداق این مورد بعد از شکست سنگین مقابل الهلال بود که برانکو کاسه چه کنم چه کنم در دست گرفته و می پرسید: «چه کسی را میگذاشتم هافبک دفاعی؟ چرا علیپور فرصت گلزنی را هدر داد؟ چرا امیری فرصت سوزی کرد؟ چرا بشار رسن نمی تواند تدافعی بازی کند؟، چرا از اینکه یک یار بیشتر از حریف داشتیم استفاده نکردیم و ....» اینها را برانکو در حالت شوک و برای تبرئه خود بیان می کرد و حالت خوشبینانه ای داشت و آنهم عدم انتقال شوک منفی و بحران سازی در رختکن تیمش بود.

بی تردید اعتماد به برانکو همچنان وجود دارد ولی نمی شود کتمان کرد که از الاهلی تا الهلال تردیدهایی در ذهن ها خطور کرده است. تردیدهایی که علاوه بر ایوانکویچ پرسشگر، دیگران را هم به پرسش واداشته: «آیا نسخه های برانکو دیگر افاقه نخواهد کرد؟، آیا او اشباع شده؟  آیا تیم به سمت سراشیبی قرار گرفته؟ آیا برانکو هم تحت تاثیر بحران و حواشی پیرامون باشگاه قرار گرفته از جمله محرومیت طارمی و بدهی ها قرار گرفته؟...» خوشبختی زمانی اتفاق افتاد که با قهرمانی نیم فصل ناخودآگاه این استرس های خارج از تیم خنثی و کنترل شد. ناگفته پیداست برانکو برای نظم دادن به تیمش بیش از سایر مربیان فرصت و زمان خواهد داشت و این پوئن ویژه ای است.

آقای برانکو جنتلمن؛ خوشا به سعادت شما که فوتبال ایران به شما "وابستگی" ندارد بلکه به شما "اعتماد" دارد.