دختر پرسپولیسی: یکی از هواداران مرا به مأموران لو داد!

«فاطمه. د» که برای تماشای بازی تیم محبوبش پرسپولیس به استادیوم فولاد شهر رفته بود می گوید: کاش برای حضور ما در استادیوم پویشی اعتراضی از سوی آقایان هم شکل می گرفت. دوست ندارم اگر یک روز مادر شدم و پسرم فوتبالیست شد، در حسرت تماشای بازی او بمانم.

هرچند وعده هایی در مورد ورود بانوان به استادیوم های ورزشی داده شده، اما این اتفاق هنوز شکل واقعیت به خود نگرفته تا دختران با انجام حرکتی با ریسک بالا و خطرناک و انجام گریم پا به استادیوم ها بگذارند و به رؤیایشان رنگ واقعیت بزنند. آخرین نمونه این اتفاق «فاطمه. د» است که برای تماشای بازی تیم محبوبش پرسپولیس به همراه دوستش با گریم مردانه و تیپ پسرانه به استادیوم فولاد شهر رفت تا از نزدیک شاهد درخشش ستاره های محبوبش باشد. او در این باره می گوید: «دو ماه پیش تصمیم گرفتیم به نقش جهان برویم، اما موفق نشدیم و تصمیم گرفتیم در فولادشهر تصمیم مان را عملی کنیم. می خواستیم نشان دهیم فقط دختران تهرانی نیستند که دوست دارند به آزادی بروند و در تمام ایران این درخواست وجود دارد.»

ورود به استادیوم، اما نیاز به گریم و لباس های پسرانه داشت. او می گوید: «برای خرید لباس و وسایل گریم و همچنین گریمور مجبور شدیم حدود یک میلیون تومان خرج کنیم. وقتی در نهایت به همراه دوستم و برادرزاده ام وارد ورزشگاه شدیم جا نبود و مجبور شدیم در جایگاه روبه روی مأموران انتظامی بنشینیم.»

رؤیای فاطمه در حال تعبیر شدن بود که در دقیقه 40 یکی از مأموران به او شک می کند و او را از ورزشگاه بیرون می برند. فاطمه می گوید: «از او خواستم بگذارد بازی را تا آخر ببینم و بعد مرا ببرند. فقط بگذارند بازی را ببینم، اما این اجازه به من داده نشد.» فاطمه را به کانکسی منتقل می کنند که در آن تعدادی اراذل با سر و صورت خونی حضور داشتند و مأموران اقدام به گرفتن عکس از او می کنند. او می گوید: «مأموران رفتار بدی با من داشتند و به من توهین می کردند. حتی اجازه رفتن به سرویس بهداشتی را به من ندادند. نزدیک به یک ساعت در کانکس منتظر ماندم تا مرا به کلانتری ببرند.»
در کلانتری با حضور مأمور زن از فاطمه بازجویی می شود و مجدداً از او عکس می گیرند. در نهایت فاطمه با حضور والدینش از کلانتری آزاد می شود و به او اعلام می شود صبح در دادسرا حضور داشته باشد. در دادسرا جرم او را «ورود به استادیوم با لباس مبدل پسرانه» اعلام می کنند و برادرزاده فاطمه هم به جرم «مشارکت» در دادگاه حضور می یابد و از او تعهد گرفته می شود که دیگر در استادیوم حضور پیدا نکند. او می گوید: «من فقط حق طبیعی ام را می خواستم. مگر پرسپولیس در سال چند بار به اصفهان می آید؟! 20 سال است فوتبالی هستم و از 9 سالگی به من قول می دادند تو را به استادیوم می بریم. باز هم اگر شرایطش پیش بیاید به استادیوم خواهم رفت.»

وقتی از او می پرسیم آیا این همه هزینه و خطر ارزش دیدن بازی را دارد؟ می گوید: «واقعاً ارزشش را نداشت. من آدم سیاسی نیستم فقط حقم را می خواستم. گناه من چیست که فوتبال و پرسپولیس را دوست دارم.»

از او در مورد واکنش مردم و شرایط استادیوم می پرسیم. فاطمه می گوید: «در آغاز شعار های منشوری داده می شد، اما بعد از اینکه فهمیدند من دخترم، دیگر شعار ندادند و هواداران سعی می کردند از من حمایت کنند و مرا از چشم مأموران دور نگه دارند، اما در نهایت یکی از هواداران مرا به مأموران لو داد.»

این در حالی است که دختر دیگری که به همراه فاطمه به استادیوم آمده بود، شناسایی نمی شود و تا آخر بازی را تماشا می کند. او در پایان صحبت هایش می گوید: «کاش برای حضور ما در استادیوم پویشی اعتراضی از سوی آقایان هم شکل می گرفت. دوست ندارم اگر یک روز مادر شدم و پسرم فوتبالیست شد، در حسرت تماشای بازی او بمانم. حضور در استادیوم حق بانوان هم هست.»

باید دید تلاش های وزارت ورزش و فدراسیون فوتبال برای اختصاص جایگاه ویژه به بانوان در ورزشگاه ها چه سرانجامی پیدا می کند؟ آیا موانع برطرف می شود تا دختران فوتبال دوست ناچار به مردپوشی نشوند و خودشان را به خطر نیندازند؟