دوست ما را و همه نعمت فردوس شما را

همه را دیده به رویت نگرانست ولیکن
خودپرستان ز حقیقت نشناسند هوا را

از روزی که این تیم تا پای فینال رسید و بعد به فینال آسیا صعود کرد، دشمنان دیرین لباس دوست پوشیدند و خون پرسپولیس زخمی را از روی دست هایشان پاک کردند و در میان حامیانش نشستند. قربان صدقه همان بازیکنانی رفتند که تا چند روز قبل از هیچ کاری برای زمین زدنشان دریغ نکرده بودند. شروع به تعریف و تمجید از مربی ای کردند که هر اقدامی توانستند کردند که حتی او را دلال بخوانند. انواع تهمت ها را به او زدند و او هیچ نگفت.

حالا تمام آنها از وزیری که مدتها ارز دولتی به این تیم محروم نداد تا مربی اش هشت ماه حقوق نگیرد تا گزارشگر تلویزیونی که برانکو را متهم به دلالی کرده بود تا سردبیر روزنامه رقیب که حتی به کاپیتان جوانمرگمان هم رحم نکرد و او را سوژه تیترهای ناجوانمردانه اش کرد، همه و همه دم از حمایت میزنند.

نگران نباشید هواداران پرسپولیس قلبشان دریاست حتی شما را هم به این جشن راه دادند. اما... اما این بچه ها این مربی این تیم پاره های تن این هوادار است. این بچه ها این مربی این تیم از جانش مایه گذاشته تا با پاهای خسته و دستهای بسته به اینجا رسیده. مبادا بعد از این حمایت صوری تان خود را محق بدانید بعد از بازی کلمه ای از پرسپولیس ما انتقاد کنید. مبادا لحظه ای به ذهنتان برسد این بچه ها و مربی مان را سرزنش کنید.

تا همینجا به اندازه کافی بی شرمانه از کنار سفره فینال آسیایی پرسپولیس سود بردید. بعد از بازی دوباره شما را به خیر و ما را به سلامت. بعد از بازی ما رها کنید با هر نتیجه ای با پاره تن این هوادار. پرسپولیس متعلق به آن کارگری ست که در اوج بی لیاقتی شما با دستان خالی شش هزار تومان به حساب عشقش ریخت تا محروم نشود.

این بازیکنان که با درد و تا آخرین نفس جنگیدند این مربی صادق و عاشق سهم ماست. شما هم سهم تان را که همان عنوان قهرمانی یا نایب قهرمانی ست بردارید و عکس یادگاری بگیرید و بروید.