دوقلوهایی که «افسانه» نیستند

یکی از ستاره های بی چون و چرای پرسپولیس در نیم فصل دوم لیگ برتر، بدون شک مهدی عبدی بود. مهاجمی که در نیمه نخست لیگ درگیر یک افت عجیب شده بود و حتی چند ماه هیچ گلی نزد، در بزنگاه حیاتی پایان فصل به مرز آمادگی بازگشت و غوغا کرد. مهدی عبدی در هفته های پایانی فصل شش گل برای پرسپولیس به ثمر رساند که در صورت حذف آنها، شش امتیاز از سرخپوشان کسر می شد. به این ترتیب شاید دیگر خبری از قهرمانی پنجم و گلات معروف نبود. عبدی خوش موقع برگشت و به بهترین شکل ممکن نقش اش در موفقیت قرمزها را ایفا کرد.

درخشش او اما از جهات زیادی یادآور حضور موثر علی علیپور در پیراهن پرسپولیس است. هم عبدی و هم علیپور برای نخستین بار با گلزنی غیرمنتظره در دربی تهران اسم خودشان را سر زبان ها انداختند. علیپور در شهرآورد برگشت لیگ چهاردهم تنها گل پرسپولیس را وارد دروازه استقلال کرد و مهدی عبدی هم در دربی رفت لیگ نوزدهم با حضور ناگهانی اش در زمین، تک گل تیم کالدرون را به استقلال زد. هر دوی این بازیکنان بعد از آن درخشش پرشور، تبدیل به ستاره های قابل اعتنای تیم شدند؛ علیپور تا قبل از ترانسفر به لیگ پرتغال بیش از 70 گل برای پرسپولیس به ثمر رساند که از جمله مهم ترین آنها می توان به گلش در نیمه نهایی لیگ قهرمانان آسیا برابر السد قطر اشاره کرد، عبدی هم هیچ ضیافت بزرگی را برای گلزنی از دست نداده، از نیمه نهایی و فینال آسیا برابر النصر عربستان و اولسان کره جنوبی تا گل های تثبیت قهرمانی پرسپولیس در لیگ های نوزدهم و بیستم. هم علیپور و هم عبدی، تعلق خاطر و تعهد زیادی به پیراهن پرسپولیس داشتند و این مساله را در شادی های بعد از گل شان هم نشان داده اند. با این همه اما شباهت بزرگ تر آنها مربوط به زادگاه و خاستگاه این دو مهاجم است؛ جایی که هر دو از روستای قراخیل استان مازندران به فوتبال ایران معرفی شدند و خوش درخشیدند.

امروز پرچم بچه های قراخیل از دست علیپور به دست عبدی رسیده و همچنان بالاست. این نکته نشان می دهد هر گوشه از مرز ایران چه اندازه استعداد قابل توجه دارد و چطور می توان با اندکی توجه و اعتماد به بچه های این مرز و بوم، با کمترین هزینه ستاره های کارآمد پیدا کرد. کل بودجه ای که پرسپولیس در این سال ها صرف علیپور و عبدی کرده، شاید به اندازه یکی از چندین فوتبالیست خارجی بنجل و به درد نخور این تیم نبوده باشد. گاهی آب در کوزه است، اما تشنه لبان آن را نمی بینند.