رج زدن های سر مشق های تکراری

کلاس اولی های قدیمی با اصطلاح "سرمشق" و "رج زدن" آشنا هستند. در آن روزگار به بچه ها سرمشق می دادند تا بچه ها از روی آن تکرار کنند تا به مرور با چگونگی به دست گرفتن قلم و نوشتن آشنا بشوند و برخی از دانش آموزان که از این کار خسته می شدند نوعی تقلب را پیشه می کردند یا به قولی رج می زدند!

حکایت های این روزهای بازی های پرسپولیس هم به نوعی حکایت رج زدن را در اذهان منقش می کند. این روزها هر وقت که پرسپولیسی ها به عدم موفقیت می رسند با سه عامل داور و بی دقتی در زدن ضربه آخر و عدم تعویض های مناسب مواجه می شوند و به نظر می آید که بازی با السد قطر هم به این عوامل بستگی دارد. برانکو ایوانکوویچ و تیم پرسپولیس چون هر تیمی دیگر در مقابل داوری دستهایش بسته است. تصمیمهای داور حاکم بازی است و بخاطر عدم وجود سیستم های مدرنی که در فوتبال اروپا به داوران کمک می کند پرسپولیس باید تنها تن به تصمیمات داوری دهد و برای رفع معضل داوری باید آنقدر خوب بازی کند که این فاکتور یعنی تصمیمهائی که بر خلاف مصالح تیم از سوی داور گرفته می شود را بی اثر کند اما در مورد دو فاکتور دیگر پرسپولیس باید فکرهای دیگری بکند.

پرسپولیسی ها در بازی در برابر السد موقعیت های زیادی را از دست داد. براستی از دست دادن این تعداد موقعیت آن هم در زمین حریف می تواند توجیه پذیر باشد؟ چرا پرسپولیس در زدن ضربه های آخر با معضل رو برو است؟ پرسپولیس بیش از هر زمان دیگر از نداشتن یک فوروارد گلزن رنج می کشد.

مشکل بعدی پرسپولیس عدم تعویض های مناسب تیم است. بخوبی می توانستیم ببینیم که پرسپولیس از دقایق میانی نیمه دوم نیاز به نیروهای تازه داشت اما بار دیگر تعویض های مدل برانکو را در این بازی شاهد بودیم. می پرسیم بعد از نمایش درخشان سروش رفیعی در بازی با نساجی و آشنائی او با فضای قطر بعلت بازی او در آن کشور نباید فرصت بازی بیشتری به او داده می شد؟ علیپور موقعیت های بسیاری را هدر می داد می پرسیم آیا این امکان نبود که اسدی و یا شریفی به میدان می رفتند؟ تعویض های برای اتلاف وقت دردهای پرسپولیس را دوا نمی کنند.

پرسپولیس سه امتیاز مهم دیگر و شاید حداقل یک امتیاز دیگر را از دست داد تا بلکه دست از رج زدن سر مشق های تکراری بپرهیزد و به آینده ای با استفاده از موقعیت ها و تعویض های مناسب بيانديشد.