روزهای تلخی که ماندگار شد؛ دومین سال بی ناصرخان/دل مان برای یادگاری هایت تنگ می شود اسطوره

یادش بخیر ناصرخان حجازی حسرت رفتنش 2 ساله شد.

تقویم را که ورق می زنی، به روزهایی می رسی که خاطرات بسیار خوشی را برای ورزش ایران تداعی می کند. از هشتم آذر سال 76 دوست داشتنی گرفته تا روزهای شیرین مردادماه سال گذشته که ورزشکاران مان در المپیک افتخارآفرین شدند اما در عین حال روزهایی هم هستند که از اندیشیدن به آن زجر می کشیم و فردا یکی از همان روزهای تلخ ورزش ماست، روزی که نه تنها ورزش دوستان را آزرد بلکه افرادی را هم که چندان سروکاری با ورزش و فوتبال نداشتند را نیز آزرده خاطر کرد.

صبح روز دوم خردادماه سال 1390 بود که ورزش ایران خبر تلخی را که از شنیدن آن وحشت داشت، شنید و موجی از غم و اندوه جامعه را فرا گرفت.
خبر بسیار کوتاه بود اما بازتاب آن به قدری وسعت داشت که حتی پای برخی از صاحب منصبان سیاسی را هم به ماجرا باز کرد تا با ارسال پیام تسلیت خودشان را در غم مردم شریک بدانند.

ناصر حجازی عزیز در دومین روز خردادماه آن سال از بین ما پر کشید تا از شر دردی که مدت ها آزارش می داد خلاص شود. حکایت بیماری ناصرخان همچون زندگی اش بود. اسطوره دوست داشتنی فوتبال ایران با بیماری مهلک خویش مردانه جنگید تا ثابت کند همچون همیشه روحیه جنگجویی در وجودش زنده است. مردی که در زندگی همواره از سخت ترین شرایط برای خودش «فرصت سازی» کرده بود، برابر غول بیماری هم مردانه ایستاد و تا آخرین لحظه سنگر را خالی نکرد اما سرانجام در صبح روز دوم خردادماه دو سال قبل بود که سد تحملش شکست و هوادارانش را که با چشمانی اشکبار و دل هایی نگران انتظارش را می کشیدند، تنها گذاشت تا شعر معروف: «ناگه اجل از کمین درآید که منم» برای مان تداعی شود.
حالا دو سال است که دیگر درد نمی کشی و مجبور نیستی زجر بیماری را تحمل کنی. حالا دیگر حتی آنهایی که در دوران بودنت، برای «نبودنت» سراغ لابی و سکوها می رفتند هم به «بزرگی» تو معترف هستند. حالا رفته ای اما فقط جسمت بین ما نیست و یادت همواره برای مان جاودانه است. یاد خوبی هایت، یاد لهجه صریحت و حتی یاد لجبازی هایت که آن هم در نوع خودش جذاب و دوست داشتنی بود. رفتنت خاطره تلخی بود که در پس ذهن مان ماندگار شده و هنوز هم پس از دو سال اندیشیدن به آن آزارمان می دهد و چشم دوستدارانت را به مهمانی باران می برد.

بودنت یادگاری های ارزشمندی را برای فوتبال ایران به یادگار گذاشت. یادگاری هایی که حتی با وجود «نبودنت» هم برای مان ارزشمند است. یادگاری هایی که حالا یافتن برخی از آنها در فوتبال ایران کم کم می رود تا حکم کیمیا به خود بگیرد.

امروز دل مان بیشتر از همیشه برایت تنگ می شود. برای مصاحبه هایت، برای ژست هایت، برای صداقت و برای همه یادگاری های خوبی که از خودت باقی گذاشتی.

...دل مان برایت تنگ می شود اسطوره.