روز و روزگاری پرسپولیس

روزی و روزگاری بود که هر چیزی سر جای خودش بود. شاید کم و اندک و ابتدائی بود اما سر جای خودش بود. مثل امروز نبود که آفتابه و لگن هفت و دست و شام و ناهار سفره خالی از ادب و معرفت و مدیریت باشد.

روز و روزگاری تیمهای ما یک آقای کت و شلواری که معلوم نیست سابقه کاری اش و مدیریتی اش چیست مدیر رسانه ای نمی شد! کل رسانه آن روزگارها یک ممد بوقی بود و 16 شاخه ای اش که پاتوقش قهوه خانه ای بود. آن روزگارها لیدرنماهایی نبود که بالای سکوها فحاشی کند. از همان فحش ها که به مرحوم هادی نوروزی دادند که خاک بر سر پرسپولیسی که تو کاپیتانش باشی و بعد که هادی از همین حرفها جانش به لبش می رسد زودتر از همه خودش را سر سفره سور چرانی استفاده از نام هادی کند. آن روزها که ممد بوقی بچه شمال بود بی غیرت خواندن به اذن آقایان در دستور کار لیدر قرار نمی گرفت تا همه بفهمند مدیر رسانه ای یعنی کشک و انضباط روی سکوها یعنی کشک و خرج سفر و سفره آقایان لیدر دادن همین بساط را می سازد یادش بخیر روزگاری بود.

روزی و روزگاری بود که پرسپولیس بازیکن داشت نظیر همین ابراهیم آَشتیانی که روی تخت بیمارستان افتاده و سخت مریض است. بازیکن بی منت و بی پیام اینترنتی دادند و با جنبه که هامبورگ در روزگارش او را می خواست. آری آشتیانی که قهرمان جام ملتهای آسیا بود یار کمک تاج و پاس می شد قهرمان جام تخت جمشید می شد و آخرش هم اسیر تخت بیمارستان باید باشد اما یک تازه به دوران رسیده که کسی او را نمی شناخت حالا برای پرسپولیس خط و نشان می کشد که بازی با الوحده آخرین بازی من در پرسپولیس است! بازیکنی که کلکسیونی از اشتباهات داشته حالا یک بار قهرمان لیگ داخلی شده این همه خط و نشان می کشد یکی نیست مثل پرویز دهداری که بعد از استعفای 14 بازیکن گفت مگر قرار بوده این 14 تا دوباره دعوت شوند که استعفا دادند؟ حالا برانکو باید جواب بدهد به این هیچ که در جلوی عزیز اصلی ها و مودت ها و عابدزاده ها هیچ  است! بگوید مگر قرار است تو ترکیب بازی با الوحده را تعیین کنی که می گوئی بازی با الوحده آخرین بازی من است؟ ای کاش دهداری و پروین توی این تیم بود تا به این همیشه بلی گو به توپها قدری به خودش می آمد و می رفت آنجا که جایگاه واقعی اش بود.

روز و روزگاری مدیر در این تیم بود. حتی اگر علی عبدو بود که حتی اگر بخاطر یک مسئله خصوصی سیلی هم بزند کی خیلی ها ازش ایراد گرفتند اما تو جاهای دیگر هم بلد باشد سیلی بزند و خودش را پشت لیدر و بهانه قایم نکند.