رونق از دست رفته یک مسلمان

محسن مسلمان با ترمز بریده به سمت دیوار انتهای کوچه بن بست می رود. در 27 سالگی، یعنی مرز رسیدن به اوج یک فوتبالیست، به صراحت و بی تعارف، از باشگاهش اخراج می شود. چرا؟ به نظر می رسد سیر شده. انگیزه ای ندارد برای مقابله با وسوسه هایی که در تمام سال های درخشش در فوتبال ایران، همراه او بود. از چهره شدن در ذوب آهن تا اخراج از همان باشگاه، طی کمتر از یک دهه، هرگز پیرو مستمر روند صعودی نبود. حتی پیرو تابع خطی در رفتار و سلوک هم نبود. از ستاره ای که در ذوب ساخته شد، تا پیوستنش به پرسپولیس و ماجراهایش با پیام صادقیان که هر دو را از مسیر پیشرفت دور کرد. تا دعوای سر نخواستن اش، تا رستاخیزش با برانکو و دوباره ته نشین شدن انگیره هایی که بسیار تحت تاثیر روح ناآرام او بود.

می گویند انسان های خلاق، روح ناآرامی دارند. باید از آنها مراقبت کرد. برای تثبیت توانمندی هایشان، پیوسته به آنها انگیزه داد. اما محسن مسلمان بعنوان یکی از مستعدترین بازیکنان خلاق فوتبال ایران چه می خواست که نداشت؟ شاید تنها تیم ملی، آنهم به واسطه نگاه تاکتیکی سرمربی اش به او وفا نکرد. کما اینکه پیش از او به سروش رفیعی و مجتبی جباری و دیگران نکرده بود. وگرنه محسن مسلمان در پرسپولیس همه چیز داشت. محبوبیت و حمایت میلیونی، عناوین قهرمانی مکرر، جایگاه تثبیت شده و و و… اما خود، به دست خود، بسیاری از آن داشته ها را از خود سلب کرد. در نتیجه کنش هایی که پیکان انتقادات بسیاری را به سوی برانکو برگرداند اما دوباره در ذوب آهن، بدست خود او از برانکو رفع اتهام شد.

محسن مسلمان نمونه بارز هدر رفتن استعدادهایی است که با پرورش و کنترل مناسب، می‎توانستند تا سالها بدرخشند و برای فوتبال ایران ثمربخش باشند. اما سیستم دیمی کاشت، داشت و برداشت استعداد در این سرزمین درکنار روح ناآرام ستاره، تا امروز جلوی این اتفاق را گرفته است.

برای محسن مسلمان، مرثیه نوشتن در این سن و سال بسیار زود است. شاید همانطور که برانکو از باقیمانده یک ستاره درهم شکسته، مهره توانمندی ساخت، کسی، انگیزه ای، تحولی یا اتفاقی، دوباره مسلمان را، اینبار با طول مدتی بیشتر به چرخه فوتبال برگرداند. اما راهی که او اکنون در پیش گرفته است، چنین افقی را نوید نمی دهد. او خود باید فرمان آینده خویش را بدست گرفته و بن مایه درونی اش را به زیباترین شکل ممکن بروز دهد. خودش نخواهد، هیچ معجزه ای برایش رخ نخواهد داد. کما اینکه برای همتایانش رخ نداد و این دریغ بزرگی است.

هشت قرن پیش، سعدی علیه الرحمه چه پیشگویانه گفت :

« ناخوش آوازی به بانگ بلند قرآن همی خواند. صاحب دلی برو بگذشت. گفت ترا مشاهره چندست؟ گفت: هیچ. گفت: پس این زحمت خود چندین چرا همی دهی؟ گفت: از بهر خدای می خوانم. گفت از بهر خدا مخوان.

گر تو قرآن بدین نمط خوانی

ببری رونق مسلمانی»