سرمربی سوپر پوششی!

 دیدار سوپرجام فصل 1399-1398 بالاخره پس از کش وقوس های متوالی و بسیار برگزار شد تا چهارمین قهرمانی متوالی سرخ پوشان تهرانی مقابل تراکتور مسجل شود. پرسپولیسی ها علی رغم موقعیت های پیاپی و خطرناکی که روی دروازه حریف تبریزی ایجاد کردند، تنها سهم شان از سنگر محمدرضا اخباری به تک گل عیسی آل کثیر محدود شد که شاید به جرأت بتوان سطح به ثمر رسیدن آن را فراتر از گستره فوتبال آسیا دانست. مهاجم 31 ساله اردوگاه قرمز پایتخت که خیلی دیر به سطح اول فوتبال ایران معرفی شد، شاید خودش هم با دیدن کیفیتی به این زیبایی از نمایش های اخیرش، این روزها فقط حسرت ظهور دیرهنگام و صد البته از دست دادن شانس پوشیدن پیراهن مقدس تیم ملی کشورمان را به دوش بکشد. عیسی آل کثیر که هر گاه در ترکیب فیکس پرسپولیس حضور داشته، یا گل زده و یا در گل زنی هم تیمی هایش مؤثر بوده؛ مدتی است شمایل همان حلقه مفقوده ای را بازی می کند که تیم سرخ پوش در نبودش با فقدان آن مواجه بود؛ مهاجم باکس و چارچوب شناس ذاتی.

در مدح و ستایش از کیفیت خوب و مناسب عیسی آل کثیر صحبت های بسیاری برجای مانده و از سطح فوتبال او و اینکه تا چه حد موتور گل زنی شاگردان یحیی گل محمدی را روغن کاری و ریگلاژ کرده، حماسه سرایی بسیار است. واضح است که هیچ منتقد و کارشناسی امروز نمی تواند به کیفیت بالای مهاجم شماره 72 لشگر زرهی قرمزپوش ایراد بگیرد، همانطور که نمی شود موفقیت های متوالی تیم فوتبال پرسپولیس در لیگ برتر، جام حذفی، سوپرجام و لیگ قهرمانان آسیا را تابعی از حمایت های فرامتنی دولتی دانست. هیچ عقل سلیمی اجازه این خبط و خطا را به خود نمی دهد که اَنگ تیم حکومتی را به پرسپولیسی ها بچسباند؛ جز کسانی که در جست وجوی پوششی برای ناتوانی های خود هستند.

دیدار سوپرجام فوتبال ایران که به واقع برای تعیین قهرمان قهرمانان بین قهرمان لیگ نوزدهم و جام حذفی برگزار شد، هیچ شباهتی به یک مسابقه باکلاس و یا تجلی تقابل باکیفیت ترین تیم های فوتبال کشور نداشت. سوای سطح مناسب نمایش های بازیکنان تیم فوتبال پرسپولیس که طی سال های اخیر به امری عادی و از بدیهیات بدل شده، تراکتور حتی در حد یک رقیب جان دار هم نبود و حتی نتوانست چند موقعیت گل زنی مسلم را طی 90 دقیقه روی دروازه حامد لک برنامه ریزی کند. حالا و با تمام این تفاسیر، انتهای بازی این رسول خطیبی بود که با لحنی طلبکارانه و گلایه آمیز از حمایت های دولت و وزارت ورزش و جوانان به عنوان اصلی ترین دلایل شکست شاگردانش در استادیوم آزادی نام برد و تبریکات خود را با طعنه و نسبت های ناروا روانه اردوگاه رقیب کرد.

عدم سازماندهی رسانه ای مناسب از سوی ارگان های مربوطه و مسامحه در برخورد با توهین کنندگان به تیم های پایتخت نشین، کار را به اینجا رسانده که یک سرمربی با حداقل دانش فنی (به زعم کارشناسان خبره)، برای ماله کشیدن روی نمایش ضعیف شاگردانش و نخ نما شدگی تاکتیک های منسوخ خود، وزیر و وکیل و رئیس را مقصر می داند. لزوم برخورد با چنین خاطیانی حتی از برگزاری دیدار نه چندان بااهمیت سوپرجام هم واجب تر است؛ مسئولین ذیربط فکر نان باشند که خربزه جز آب، چیزی ندارد.