شوت های بی هدف، بلای جان پرسپولیس

پرسپولیس در دیداری با دو گل بازنده میدان شد که در اکثر فاکتورهای هجومی و دفاعی کاملا پا به پای حریف پیش آمد. تیم برانکو برخلاف آن چیزی که تصور می شد در نود دقیقه داخل میدان در هیچ بخشی از بازی حریف دست و پابسته ای نبود. آنها نه یک تیم دفاعی صرف بودند و نه یک تیم هجومی آسیب پذیر. آمار بازی نشان می دهد که برابری در بیشتر دقایق بر بازی حاکم بوده است.

در مالکیت توپ، تعداد پاس و دقت پاس بازیکنان کاشیما بهتر از پرسپولیس بودند اما این اختلاف آنقدر زیاد نبود که بتوان آن را عامل برتری ژاپنی ها دانست. در مالکیت توپ حدود9 درصد، در برتری دوئل ها حدود 3 درصد و در دقت پاس حدود 5 درصد حریف از پرسپولیس بهتر بود و 60 پاس هم بیشتر ارسال کردند.

پرسپولیس و کاشیما تنها در دو فاکتور تفاوت فاحشی داشتند که همین تفاوت هم باعث باخت یکی و برد دیگری شد. پرسپولیس و کاشیما هر دو 8 شوت به سمت دروازه حریفان زدند و هر دو هم دو شوت داخل چارچوب داشتند اما تفاوت در محل شوت ها بود. از 8 شوت کاشیما 6 شوت در داخل محوطه جریمه پرسپولیس به سمت دروازه زده شد و 2 شوت از خارج محوطه. این آمار برای پرسپولیس دقیقا برعکس بود. یعنی آنها 6 شوت را از خارج محوطه جریمه حریف زدند و فقط 2 شوت در داخل محوطه. همین مساله باعث شد تا شوت های کاشیما با وجود تعداد برابر اما خطرناک تر باشد و از دو ضربه داخل چارچوب دو گل برای آنها بدست بیاید.

این آمار نشانه خوبی برای بازیکنان پرسپولیس است تا به محض این که توپ به آنها رسید از هر جای زمین اقدام به شوتزنی نکنند. آن هم تیمی که شوتزن قهاری ندارد و تعداد گل های از راه دورش زیاد نیست. شاید تامل و پاس کاری بازیکنان و رساندن آنها به نزدیک دروازه باعث می شد تا آنها از 8 شوت خود به سمت دروازه برداشت بیشتری انجام دهند.

درصد تکل های درست پرسپولیس هم بیش از 20 درصد از کاشیما کمتر بود و این اختلاف هم شاید یکی از دلایلی بود که باعث شد تیم ژاپنی در یک بازی برابر برنده بازی با پرسپولیس شود. شاگردان برانکو هم کمتر تکل زدند و هم تکل های درست بسیار کمتری از حریف داشتند.