شوت و کرنر؛ پاشنه آشیل پرسپولیس و بیرو

هنوز هم کسی نمی داند مقایسه کالدرون و برانکو درست است یا نه؟ آیا تیم کالدرون را باید با تیم پارسال برانکو مقایسه کرد یا با تیم سال اول برانکو؟ و هزار آیا و اگر دیگر.

در اینکه پرسپولیس خوب بازی نمی کند و حال خوشی ندارد، شکی نیست. اما یادمان نرود پرسپولیس در نیم فصل دوم فصل گذشته هم خیلی چشم نواز بازی نمی کرد، به خصوص در بازی های پایانی فصل که چهار تساوی کسب کرد و اگر سپاهان و پدیده و استقلال و تراکتور یقه هم را نمی گرفتند، چه بسا قهرمانی پرسپولیس از دست می رفت.

اینکه مشکل این تیم فنی است یا روحی و روانی، سوال مهمی است. حتی عده ای فرضیه بی انگیزگی و اشباع شدن بازیکنان این تیم بعد از دِرو کردن جام های 3 فصل اخیر را مطرح می کنند و اینکه این تیم احتیاج به خون تازه دارد.

اما نکته ای که کمی عجیب و قابل تامل است، شکل گل هایی است که پرسپولیس در لیگ نوزدهم دریافت کرده است. این تیم در این فصل 6 گل دریافت کرده. نکته جالب اینجاست که این 6 گل یا از روی نقطه کرنر بوده یا شوت راه دور. در بازی پدیده و نفت مسجدسلیمان، دروازه پرسپولیس روی یک ضربه کرنر باز شد. از طرفی پرسپولیس، 2 گل از سپاهان و 1 گل از پیکان دریافت کرده که روی شوت راه دور بوده اند و عجیب تر اینکه 1 گل هم از تراکتور دریافت کرده که احسان حاج صفی با شوت از راه دور و روی توپ برگشتی از کرنر به ثمر رسانده است.

شاید بتوان به این نتیجه رسید که مدافعان پرسپولیس هنگام ضربات کرنر تمرکز کافی ندارند و به خوبی یارگیری نمی کنند و به مهاجمان حریف سخت نمی گیرند. همچنین خیلی راحت به مهاجمان حریف اجازه شوت زنی می دهند. شوت هایی که هم از راه دور و هم از درون محوطه 18 قدم زده شده است.

البته بیرانوند هم روی این گل ها بی تقصیر نبوده و باید هنگام ضربات کرنر دقت و تمرکز بیشتری داشته باشد و هنگام حمله تیم حریف، آمادگی ذهنی برای مقابله با شوت های ناگهانی را داشته باشد. اگر بخواهیم خیلی ریزتَر شویم و بیرانوند را به چالش بکشیم، باید یادآور شویم گل دوم عراق هم روی یک ضربه کرنر به ثمر رسید. باید دید کادر فنی پرسپولیس می تواند این مشکل را حل کند یا خیر. مشکلی که به ساختار دفاع تیم بر می گردد و نه به یک یا دو بازیکن.