صادقیان؛ هلندی سرگردان

سرگشتگیِ او ما را به یاد کشتی هلندی سرگردان می اندازد که هیچ لنگرگاهی را جایش نبود یا آن «آهاس ورسِ» یهودی که عیسی را تمسخر کرد و به تاوانش باید تا بازگشت مسیح زمین را بپیماید. شاید بی قراریِ «پیام» مجازاتِ لحظه هایی باشد که مربیان را ریشخند می کرد. لحظات سبکسری و خمودی. لحظات خمیازه به جای مبارزه، خمیازه به جای معجزه.

انگار نه انگار این همان ستاره ی درخشان لیگ سیزدهم است که پرسپولیس روی کاکلش می چرخید. همان که محمد نوریِ در اوج را به نیمکت پیچ کرد. همان که مقابل «فجر» و «تراکتور» یک تنه بازی را در می آورد. بهترین پاس گل لیگ برتر را فقط پای هنرمند او می توانست بسازد، که ساخت تا انزلی چی های «سن سیروس» بیرونِ پای اروپایی اش را تا سالها برای هم روایت کنند.

نه مدافعانِ یارگیر توان مهار او را داشتند نه داوران سخت گیر، نه حتی «فردوسی پور»ی که هفته ها ظالمانه بر آرنجهای بچگانه پیام فوکوس کرد ولی فنون رزمی «آندو» و کف گرگیِ «کیانی» و سیلی افسریِ «کرار» را زیر سبیلی رد کرد. فتیله ی این اشتعال به دست خودش روشن شد، با شب زنده داری ها، با لایک های چهار صبحی و خمیازه های متعاقب آن. با شایعاتی از جنس قلیان و سیگار و ترامادول. زمزمه هایی که برخی اصل بر صحت شان گذاشتند. «کاسه چه بشکند چه صدا دهد، در نظر مردم یکی ست».

هرچه بود سقوط و هبوطِ پیام خیلی زود کلید خورد. ستاره ای که در ۲۵ سالگی گویی به انتهای راه رسید. کنایه آمیز آنجاست که «علی دایی» درخشش را از همین سن و سال آغاز کرد که پیام به پایان رساند. هرچه بختِ نامراد با این یکی نساخت آن دیگری را تنگ در آغوش گرفت که «تاس اگر نیک نشیند همه کس نرّاد است.»

هجوم ذوق آلود «درخشان» به نیمکت نفت و بدقلقیِ بدموقع پیام، آخرین امیدها را برای مشتاقان ساق های هنرمندش کمرنگ کرد تا شاید خیلی زود مجبور شویم تیتر بزنیم: پیام تمام.

حسین غفوری