صلح درون

بیست و چهار ساعت قبل از بازی نهائی غرب آسیا به سخنرانی دکتر محمود سریع القلم گوش می دادم و چون همیشه از آن بی کران بهره می بردم. دکتر سریع القلم از واژه "صلح در درون" سخن می گفت. ایشان معتقدند یکی از بزرگترین مشکلات جامعه ما عدم صلح در درون است که باعث می شود ما با حسادت و نخوت و غرور کاذب و خود حق پنداری به جنگ با قابلیت ها و لیاقتهایمان برویم و در نتیجه با پدیده هائی چون مشکل در "ساختار نخبگی" روبرو شویم. صلح با درون می تواند ما را با قلبلیت ها و ضعفها و به جستجوی پاسخ ها ببرد و از  " دروغ " و رسیدن به شکست رها می شویم که نه تنها در ورزش که در بسیاری از موضوعات اجتماعی با آن روبه رو هستیم و به نظر می رسید بازی نیمه نهائی لیگ غرب آسیا نمونه از وصول به سخنان زیبای دکتر سریع القلم بود. 

بازی نیمه نهائی لیگ قهرمانان آسیا یک جنگ تمام عیار در داخل و خارج میدان بود. کنفدراسیون فوتبال آسیا در اقدامی بسیار بحث انگیز عیسی آل کثیر ستاره بازی های قبلی پرسپولیس را با محرومیت مواجه کرد تا نشان دهد که مشکلات بی شماری که در فوتبال آسیا وجود دارد دقیقا همان مشکلاتی است که در داخل کشور داریم یعنی "فساد" و "عدم رعایت عرف بین المللی"

پرسپولیس با از دست دادن ستاره خود به جای بهانه جوئی به دنیال صلح با خود و دستاوردها و قابلیت هایش رفت. پرسپولیس می دانست می تواند بهانه جوئی هائی چون عدم حضور مدیران نا لایق ما در تصمیم گیری ها کنفدراسیون فوتبال آسیا را بیاورد و یا از قدرت مالی تیم سعودی و در نتیجه ستاره ها و جوایز آنها بی کران گوید آن هم در حالی که ما به علت مدیریت حاکم بر این دیار با محرومیت ها و ضعفها و عدم تدارکات چون همیشه روبرو بودیم اما پرسپولیس به صلح درون رسید و با توجه به قابلیت هایش با تمامی وجود مبارزه کرد و جنگید و فریاد قابلیتی را زد که ملت ایران در این بی کران ناکاررائی دارند و خواستار مدیریتی در حد لیاقت این ملت و این دیار هستند. فریاد پرسپولیس در آسیا در این روزهای سخت و پیروزی های این تیم بی شباهت به تیم آلمان غربی جام جهانی 1954 نبود که آنها با قهرمانی در آن جام انگیزه ها را یافتند که برای جایگاهی که لایق آن هستند مطالبه و تلاش کنند.

قدرت بدنی و روحی رمز اول سرخهای ایران زمین در کنار استعداد و بی گمان صلح درون تیمی بود که لیاقتهایشان را می دانست.