عادت برانکو نه، اصلی ها خوب بودند

برانکو ایوانکوویچ از آن دست مربیانی است که برای تغییر در ترکیب تیمشان خیلی دیر تصمیم می گیرند و دیر تعویض می کنند مگر اینکه شرایط ویژه ای در مسابقه پیش بیاید و به نوعی مجبور به تعویض شود.

این اجبار یا در اثر مصدومیت بازیکن یا اخراج یکی از مهره ها اتفاق می افتد یا در شرایطی که مربی احساس کند بازی را از دست داده و باید خیلی زود دست بجنباند. برانکو تا به حال اجبار فنی را فقط یکی دو بار در همین لیگ قهرمانان (بازی رفت و برگشت مقابل الاهلی) اجرایی کرده و با اینکه در بازی رفت با الهلال (نیمه نهایی) هم در این موقعیت گیر افتاد دستش خالی بود و کار خاصی نکرد.

حالا وقتی پرسپولیس با سه گل از حریفش پیش است بعید است از او انتظار واکنش سریع داشته باشیم. به همین خاطر نخستین تعویض او دقیقه 74 صورت می گیرد آن هم با در نظر گرفتن اینکه کامیابی نیا بعد از پایان مصدومیت باید کم کم وارد کار شود. در عین حال ستاره های تهاجمی تیم تقریبا نقشی در این پیروزی نداشتند.

کامیابی نیا زمانی به بازی رفت که کار از کار گذشته بود و نقش چندانی هم در کنترل بازی نداشت. رسن و نعمتی در 5 دقیقه پایانی وارد زمین شدند و فقط یکی دو بار توپ را لمس کردند و به نفراتی مثل نوراللهی و مسلمان اصلا بازی نرسید. با این حال اگر این بار عادت همیشگی برانکو را در نظر نگیریم به نظر می رسد بازی خوب نفراتی مثل ماهینی یا احمدزاده باعث این تعویض های دیرهنگام شده باشد هر چند منشا هم می توانست گزینه تعویض نخست باشد که این اتفاق در خصوص او رخ نداد و برانکو پاداش گلزنی اش را با نگه داشتنش در زمین داد.