علیپورها، نیومایرها، ایمانی ها!

یک. اواسط بازی پرسپولیس هستیم و علیپور دو گل زده. هنوز هت تریک نکرده و البته با این وضع خط دفاعی پارس جنوبی اصلا بعید نیست اگر گل سوم را هم بزند. علیپور کجای فوتبال ایران بود؟ او را از کجا به پرسپولیس آوردند؟ اگر پاسخ این سوال را پیدا کنید آنوقت دیگر نیازی به خریدهایی مثل نیومایر و گرو و حتی منشا نیست. به تیم های پایه توجه کنید. به تیم های شهرستانی توجه کنید. فوتبال ایران، علیپورهایی دارد که نیومایرها و گروها پیش پایش هیچ نیستند!

دو. صحبت از نیومایر شد. دو گلی که برای استقلال نزد را با تمام هزینه های سنگینی که استقلال برای او پرداخت کرده، قیاس کنید تا ببینید استقلال چه گران داده و چه ارزان خریده! صحبت از پول در لیگ ایران شوخی است. چندروز است می خواهم درمورد اکبر ایمانی بنویسم که قرار است از نفت آبادان جدا شود. از او هفته قبل مصاحبه ای خواندم که هنوز نتوانسته ام هضمش کنم. گفته بود که «قصد جدایی دارد و اگر 750 میلیون باقی مانده از نیم فصلش را بدهند، می رود!»؛ یعنی چه؟ 750 میلیون باقی مانده از نیم فصل؟ مگر در آبادان چقدر بسته؟ مگر برای نیم فصل و یک فصل چقدر بسته؟ اکبر ایمانی مگر چقدر در بازار فوتبال ایران ارزش دارد؟ با چندقهرمانی؟ با چندبازی و گل ملی؟ با چندجام؟ با چقدر افتخار؟ با کدام بازدهی؟

بحث سر یک بازیکن نیست. بحث بر سر نظام قیمتگذاری است. یک باشگاه بدهکار یا با وضع مالی نامناسب، چطور باید چنین رقمی بدهد؟ مدیرانی که چنین قراردادهایی امضا می کنند، چه چیزی در ذهن شان هست؟ 750 میلیون برای ساختن چندتیم پایه کافی است؟ چند اکبر ایمانی را می شود با این پول ساخت؟ استقلال آن پولی را که برای نیومایر دور ریخت، خرج پایه اش می کند؟ کاش یکی بود که مدیران باشگاهی را صدا می کرد و می گفت چرا؟ فقط می پرسید چرا. شاید وضع فوتبال ما این نمی شد!

سه. 48 تیم برای جام جهانی 2022. دیگر چه نیازی به کی روش داریم؟ تیم ملی را به من بدهید، به جام جهانی می برمش، تضمین صعود هم می دهم. پول هم نمی خواهم. فقط با تیم ملی مرا به سفر ببرید. روی نیمکت بنشینم یا بروم کنار خط ژست بگیرم و عکاس ها هوایم را داشته باشند. تضمین می کنم تیم ملی به جام جهانی می رود.