علی کریمی؛ دادگاه یک نفره!

مسلما شگفت انگیزترین اتفاق ممکن پیش از برگزاری سوپرجام فوتبال ایران این بود که علی کریمی از نیمکت نفت تهران کنار بکشد و جای خودش را به حمید درخشان بدهد. علی کریمی اما مردی از جنس همین رفتارهای غیرمنتظره و باورنکردنی است. او انگار تا قیام قیامت برای غافلگیر کردن مخاطبانش برنامه دارد. روز اولی که نفت را با این وضعیت تحویل گرفت، همه جا خوردند. معلوم بود که این تیم شرایط جالبی ندارد و بیشتر به یک «تله» شبیه است. با این حال جادوگر کار را دست گرفت و انتظار می رفت هر اتفاقی که بین طرفین رخ بدهد، او حداقل برای بازی با پرسپولیس روی نیمکت تیم تهرانی باقی بماند. نمی شد تصورش را کرد کریمی از گردهمایی چندده هزار نفری پرسپولیسی ها و وسوسه نشستن روی نیمکت مقابل تیم قهرمان ایران چشم بپوشد. جادوگر اما قید همه چیز را با هم زد؛ از تشویق شدن بی امان در آزادی که می توانست دست کم بعد از چهار سال برایش رخ بدهد تا هم آغوشی با برانکو و ثبت تصاویر متعدد از ژست های مربیگری در کنار زمین. او 24ساعت مانده به بازی تلفنش را خاموش کرد و از دسترس خارج شد؛ به همین راحتی!

همه آدم ها با ترکیبی از سلایق شخصی، مقررات مدنی و عرف اجتماعی زندگی می کنند. حکایت علی کریمی اما ظاهرا فرق دارد. جادوگر فقط یک قانون می شناسد و آن هم قانون خودش است! هیچ چیز نباید در مورد او شما را متعجب کند. کنار کشیدن کریمی از نیمکت نفت پیش از بازی سوپرجام چه اهمیتی دارد وقتی او را دیده ایم که در آستانه سفر تیم ملی به استرالیا برای شرکت در جام ملتهای آسیا ناپدید شده است؟! اینکه در آن روزهای عجیب بین کی روش و کریمی چه پیش آمد که جادوگر رنجید هنوز جزو اسرار سر به مهر فوتبال ایران است. با این وجود شاید هر کس دیگری جای کریمی بود ترجیح می داد دندان روی جگر بگذارد، حداقل آن سفر را برود و برای چند بازی در یک قدمی کارلوس بایستد. مشکل کار اما دقیقا همین جاست که جادوگر با «همه» فرق دارد؛ اگر نه، هیچکس حاضر نمی شود قید دیده شدن در بازی با پرسپولیس را بزند و شب مسابقه با این تیم موبایلش را خاموش کند.

می توان کاراکتر علی کریمی را دوست نداشت، اما نمی توان به او احترام نگذاشت. جادوگر فوتبال ایران، مرز مشخصی از «اصولگرایی» را برای خودش تعریف کرده و تحت هیچ شرایطی از آن عدول نمی کند. در خلق و خوی او، سازشکاری هیچ معنایی ندارد و حتی بلد نیست اجرای تصمیماتش را بنا به مصلحت کمی به تاخیر بیندازد. خیلی جاها هم این اخلاق کار دست آقای شماره هشت داده؛ مثل زمانی که ساک پزشکی تیم ملی را شوت کرد یا پیراهن استیل آذین را کند تا لباس پرسپولیس را نشان ملت بدهد. با این همه، تمام لطف «کریمی» بودن به همین است که او دادگاه یک نفره خودش را دارد؛ خودش پرونده تشکیل می دهد، خودش رای صادر می کند و خودش فورا به اجرا درمی آورد. تجدیدنظرخواهی هم کلا نداریم!