فرق فوتبالفارسی و کالچو ...

ایتالیایی ها به فوتبال کلمه کالچو می گویند و ما به نوع فوتبالی که داریم فوتبالفارسی می گوئیم. فوتبالی که در بر گرفته از احساسات و ندانم کاری ها و بی تجربگی ها و رفیق بازی ها است.

 پنجشنبه گذشته رقابتی بین کالچو بازهای قدیمی و فوتبالفارسی بود که بد ندیدم تعریف  جدیدی را از آنها باز کنم:

1/ در فوتبال کالچو 17 بازیکن را دعوت می کنند. بازیکنانی که اکثرا روی فرم هستند و بازی با برنامه ای دارند اما در فوتبالفارسی به سبک اردوهای تیم ملی دهه 70 علی پروین ده ها نفر به اردو دعوت شدند و آخر سر همه رفیق ها و باندهای قدیمی به میدان می آیند. داوود فنائی که در تیم ملی پشت عابدزاده ماند و شخصیت داشت و مربی تیم ملی نوجوانان بود اصلا دعوت نمی شود آنگاه سعید عزیزیان که سابقه رفتن به تیم استقلال دارد دعوت می شود. نیما نکیسایی که احمد عابدزاده را قبول نداشت دعوت می شود وحید قلیچ که یکی از بدترین دروازه بانهای پرسپولیس بود دعوت می شود مرتضی کرمانی و پایان رافت باید باشند امثال بزیک دیر به میدان بیایند همه چیز رفیق بازی است! غلام فتح آبادی کجا بود؟ بهنام سراج و رضا ترابیان کجا بودند؟

2/ فوتبال کالچو نظم دارد و فوتبال کالچو سلامتی دارد. از افتخارات صحبت می کنند اما در فوتبالفارسی همه حرفها این است که محمد خانی قاتل است و مجتبی محرمی 2 ماه و 5 روز است ترک کرده است. نمی دانم در فوتبال جهان هم می آیند میخوارگی جرج بست و پل گاسکوین و تونی آدامز را این همه در بوق و کرنا کنند. اصلا مگر اینها این گونه هستند ؟ قصه های خیلی از بزرگان فوتبال ما این گونه است قصه هائی که پرویز خان دهداری را به جنگهای تیم ملی 1986 برد قصه های تلخ محراب خان شاهرخی و امیرخان امیر آصف را خیلی ها نمی دانند آنهائی که اسیر خیلی حرفهای زشت شدند.

3/ فوتبال کالچو با برنامه است. بدون پول بازی نمی کند اما فوتبالفارسی تا لحظه آخر مشغول بازی دادن است. فکر می کند حکایت پول ندادن ها همچنان در میان کالچو بازها هم وجود دارد. در فوتبال کالچو ادب است و انسانیت است اما در فوتبالفارسی جنگ است. جنگ پیروانی و رویانیان و فردایش جنگ انصاری فرد و کریمی با دایی و جلال حسینی هستیم. علی کریمی را دیدیم و مالدینی و بارزی را!

4/ در فوتبال کالچو  گالیانی می رود بجایش قرار است مالدینی بیاید و یا در رئال مادرید زیدان همه کاره می شود اما در فوتبالفارسی باید از خود بپرسیم این همه پیش کسوت ما در کدام پست هستند که در غیبت آنها امثال کفاشیان ها و آیت اللهی ها و.... سکان به دست این فوتبال شده اند.

5/ در فوتبالفارسی هیچ چیز جای خود نیست. نه ساعت بازی و نه حتی برنامه یا منسجم برای انجام بازی داریم همه جا طعنه است و حتی دادن پیراهن 17 توسط فرشاد پیوس به مهدوی کیا و یا اهدای کاپیتانی توسط پنجعلی به مهدوی کیا با لحن تمسخر آمیز فردوسی پور مواجه می شود اما در فوتبال ایتالیا دوستی ها و رفاقتها معنای واقعی دارد. گتوزو می گوید من مربی نیستم؛ اصلا بحث مربیگری ندارد. اما این جا همه چیز سر عنوان های تقلبی است.
 
6/ در فوتبال ما آقاهای واقعی چون مهدی مهدوی کیا کم هستند. مردانی که بزرگی می کنند مگر همین مهدی را امثال استیلی از تیم دور نکرد اما دیدیم وقتی دوربین باشد حکایت بوقلمون گونه ها زیاد است. امثال استیلی مشغول پیغام دادن به مهدی موشک هامبورگ و بوخوم و اینتراخت فرانکفورت می رسد اما در فوتبال کالچو بارزی هست و مالدینی هست و بوبان هست و .....

 7/ در فوتبال کالچو و شاید همه فوتبال جهان اول احترام حرف اول است و شاهد نیستیم بخاطر از دست دادن جایزه کاپیتان تیم ملی یک کشور 75 میلیونی شروع به جر زنی کند همه را به لابی بازی متهم کند و بعد هم بچگانه بگوید چین در جام جهانی نیست اما مرد سال آسیا را دارد اما نمی گوید شاید پرتغال و فرانسه هم به جام جهانی نمی رفتند. آیا باید امثال ریبری و رونالدو از کاندیداتوری برای بهترین مرد سال بی نصیب می ماندند؟
 
در فوتبالفارسی خیلی حرفها هست که اصولا در فوتبال کالچو و جهان محلی از اعراب ندارد.