قصه خرس های مست

سیرک همین جایی است که همه مان با هم نشسته ایم به انفعال. نگاه می کنیم ببینیم سلطان امروز چه بازی تازه ای برای مان راه انداخته باشد. امروز هوس کرده باشد با کجا مذاکره کرده باشد. امروز تیم رسانه ای والامقام باید خبر مذاکره اش با کدام تیم را به رسانه ها مخابره کنند تا بدویم سمتش و دستش را ببوسیم و بگوییم: «نه! نرو! بی تو نمی توانیم!»

سیرک همین جاست. مک درموت درست می گوید. ما خودمان خرس های این نمایشیم. می رقصیم و زمین می خوریم که ارباب، خوشش بیاید. بخندد. شاد شود. به ریش من و تو و بقیه مان بخندد. به بازیکن ها دستور بدهد که همه تان بیفتید به قربان صدقه رفتن من. به بازیکن ها دستور بدهد که همه تان مصاحبه کنید و بگویید آل اشپورت اخی است. به بازیکن ها دستور بدهد که مصاحبه کنید و بگویید امکانات نداریم. تدارکات صفر است. مشکل داریم. کمبود داریم. مشکل یکی دو تا نیست.

سیرک دقیقا همین جاست. جایی که یک ایرلندی می آید و به زننده گل قرن می گوید سیرک را اشتباه آمده ای. اشتباه آمده ای آقای استیلی! اینجا خاک تو نیست. اینجا ورزشگاه تو نیست. تو در این ورزشگاه گل نزده ای. بازی نکرده ای. عرق نریخته ای. تو در این ورزشگاه جان نکندی برای تیم ملی. فقط میک مک درموت و ارباب زحمت کشیده اند. تو اشتباهی هستی. تو نباید اینجا باشی. این اردوگاه به تو تعلق ندارد. این اردوگاه برای ارباب است. برو بیرون. برو سیرک رقص خرس ها را ببین که می رقصند تا ارباب خوشش بیاید. بخندد. شاد شود. اینجا جای تو نیست. اینجا هیچ وقت جای تو نبوده. اینجا سیرک است. هر که بهتر برقصد و برقصاند و مست کند و حرف های ارباب را بالا بیاورد، بهتر است.

اینجا سیرک است آقایان و خانم ها. ما نشسته ایم رقص خرس های مست را می بینیم. سکوت کرده ایم و گرمیم به تماشا که ببینیم چقدر دیگر می توانند به ما توهین کنند و سکوت کنیم. ببینیم چقدر دیگر ظرفیت داریم. ببینیم چند نفر دیگر از ما را باید مسخره کنند تا به رگ غیرت مان بر بخورد. شرم دارم که سکوت کنم و بگذارم به حمید استیلی توهین کنند. نمی پذیرم. حمید استیلی یک آدم است. یک مربی ضعیف اصلا. یک مدیر فنی بد اصلا ولی حمید استیلی است. من با گل های او بزرگ شده ام. گل او به آمریکا فریاد یک ملت را بلند کرد. سال ها برای مان بازی کرد. گل زد. جنگید. خاطره ساخت. شرم کنیم. شرم کنیم که بگذاریم یک بی نام و نشان، به او توهین کند برای رضایت دل ارباب! شرم کنیم. خفقان نگیریم. من نمی گیرم. من قرص خفقانم را نخورده ام. قرص خفقان من مدت هاست تمام شده. شرم کنیم. نگذاریم تازه به دوران رسیده ها در سرزمین مان جولان بدهند. این قوم که شرم را خورده اند و هر روز به یکی از ما توهین می کنند. یکی که با همه خوبی ها و بدی های شان، با آنها خاطره داریم.